"Πώς ο Καναδάς δεν έγινε Ελλάδα!"

Εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Μίχα με αυτό τον τίτλο, δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο protagon.gr.

To αναδημοσιεύω με έμφαση με τονισμένα γράμματα (τα λοξά είναι του  πρωτότυπου) στα σημεία που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους φορολογούμενους, με ένα μόνο σχόλιο: Σκεφτείτε για μια στιγμή, πώς ήταν η αντίστοιχη πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου; Καμία σχέση!

"

Το 1995 ο Καναδάς αντιμετώπιζε μια πολύ σοβαρή δημοσιονομική κρίση που προμήνυε «ελληνικές εξελίξεις». Το δημόσιο χρέος είχε φτάσει το 78%, το δημοσιονομικό έλλειμμα κυμαινόταν στο 6% και οι κρατικές δαπάνες είχαν φτάσει στο 53% του ΑΕΠ. Επιπλέον το 30% των εσόδων διατίθεντο για την εξυπηρέτηση του χρέους και τα επιτόκια είχε σκαρφαλώσει σε απαγορευτικά  ύψη. Τα κρατικά ομόλογα του Καναδά ήσαν μόνο για «φτύσιμο». Κατά κάποιο τρόπο η ιστορία του Καναδά θύμιζε την Ελλάδα. Η «αμαρτωλή περίοδος» και εκεί ήταν η δεκαετία του '80. Το δημοσιονομικό έλλειμμα διπλασιάσθηκε μεταξύ του 1980 και του 1990 ενώ το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ έφτασε το 1993-94 το 78%  από 29% που ήταν το 1980.

Ήταν χαρακτηριστικό της κατάστασης που αντιμετώπιζε ο Καναδάς ότι η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα των ΗΠΑ η Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο στο οποίο ο Καναδάς αποκαλείτο «ένα τιμημένο μέλος του Τρίτου Κόσμου».

Ευτυχώς όμως η χώρα βρέθηκε να έχει στο τιμόνι δυο σπονδυλωμένους πολιτικούς.

Πρωτάθλημα διαφθοράς: Παγκόσμιο το χάνουμε, Πανευρωπαϊκό όμως το παλεύουμε...

Πριν λίγες μέρες παρουσιάστηκε η έκθεση Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς (Corruption Perceptions Index) για το 2011, της Διεθνούς Διαφάνειας (Tranasparency International).

Η έκθεση αυτή κατατάσσει τις χώρες ανάλογα με την διαφθορά στον δημόσιο τομέα όπως τον αντιλαμβάνονται έγκυροι οργανισμοί και ειδικοί. Προηγείται εργασία κανονικοποίησης των δεδομένων των οργανισμών αυτών που δεν είναι αναγκαστικά οι ίδιοι για όλες τις χώρες.

Οι επιδόσεις της Ελλάδας; 80η σε 183 χώρες, σημαίνει πως οι χειρότερες από εμάς χώρες είναι περισσότερες από τις καλύτερές μας. Δεν είναι πολύ περισσότερες είναι αλήθεια, όποιος όμως επιμένει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, υπάρχουν κάποια ερείσματα στην έκθεση για να το κάνει. Οι θεσμοί μας δεν είναι τελείως για τα σκουπίδια, κάτι καταφέρνουν σε σχέση με το σύνολο της υπόλοιπης ανθρωπότητας.

Η έκθεση όμως δίνει πολλά επιχειρήματα και για όποιον προτιμά να βλέπει το ποτήρι μισοάδειο ή, πιο κατάλληλη μεταφορά για την περίπτωση αυτή, γεμάτο με θολό νερό. Η βαθμολογία μας 3,4 με άριστα το 10 (καθόλου διαφθορά), δεν είναι μόνο σημαντικά κάτω από την βάση, είναι και αισθητά κάτω από τον διεθνή μέσο όρο (4,03). Αυτό σημαίνει ότι, αν και εκείνοι που ξεπερνούμε είναι περισσότεροι, εκείνοι που μας ξεπερνούν, μας ξεπερνούν περισσότερο.

Το πραγματικά δυσάρεστο είναι ότι σε σχέση μ' εκείνους που θέλουμε να συγκρινόμαστε, είμαστε "πάτοι" με μεγάλη συνέπεια. Προτελευταίοι στις χώρες του ΟΟΣΑ, μετά την 69η Ιταλία (3,9) και πριν από το 100ο Μεξικό (3,0). Προτελευταίοι και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την 75η Ρουμανία (3,6) και πριν την 86η Βουλγαρία (3,3). Τελευταίοι όμως στην Ευρωζώνη, μετά την Ιταλία.

Ενδεικτικά, 1η διεθνώς είναι η Ν. Ζηλανδία με 9,5, τελευταία η Σομαλία με 1,0. Τα 2/3 των χωρών στην κατάταξη είναι κάτω από την βάση, επομένως η διαφθορά πλήττει ολόκληρο τον κόσμο. Τουλάχιστον έχουμε παρέα...

Πόσο άραγε μας κοστίζει η διαφθορά σ' εμάς τους φορολογούμενους; Δύσκολη η απάντηση και δεν είναι παράξενο που δεν περιέχεται στην έκθεση. Όπως τονίζει όμως η "Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς" στην παρουσίασή της σε συνέντευξη τύπου,"οι χώρες της Ευρωζώνης που βιώνουν κρίση χρέους έχουν τις χαμηλότερες βαθμολογίες"! Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Τονίζει επίσης ότι δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αλλαγή αντίληψης για την Ελλάδα, όσον αφορά την διαφθορά. Αυτό το τελευταίο με βάζει σε σκέψεις. Επηρεασμένος κι από τόσες ομιλίες του TEDxAthens για "αναστάτωση του συστήματος" ("disrupt the system"), αναρωτιέμαι, μήπως να το βλέπαμε πιο ... δημιουργικά; Μήπως να καινοτομούσαμε σχετικά; Αφού δυσκολευόμαστε να κάνουμε κάποια ουσιαστική πρόοδο στον τομέα της διαφάνειας μήπως θα μπορούσαμε να ανεβούμε κάποιες θέσεις αν, τα βρίσκαμε βρε παιδί μου με την Διεθνή Διαφάνεια. Αν ... τους δίναμε κάτι;

Ειδικό τέλος ακινήτων: Εντυπώσεις από τη συζήτηση της αίτησης ακύρωσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας

Ο Γιάννης Σιάτρας, πρόεδρος των Ελλήνων Φορολογούμενων, ενημερώνει με το εξαιρετικό άρθρο του με τον παραπάνω τίτλο, για την συζήτηση της προσφυγής εναντίον του τέλους ακινήτων στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Επιτέλους, τα δικαιώματα των φορολογούμενων έχουν και υπερασπιστές. Οι συνήθεις κατά συρροήν καταπατητές τους καλά θα κάνουν να συνειδητοποιήσουν ότι ο καιρός που "την έβγαζαν εύκολα" πέρασε! Συγχαρητήρια και θερμές ευχαριστίες στους Έλληνες Φορολογούμενους για την σχετική προσπάθειά τους.

Όποια κι αν είναι η σχετική απόφαση του ΣτΕ, νομίζω ότι οι εξελίξεις αυτές σηματοδοτούν μια πραγματική στροφή στα πράγματα, την ανατολή επιτέλους και στην Ελλάδα του κοινωνικού ελέγχου στα δημόσια πράγματα.

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Γιάννη Σιάτρα:

Βαρέα και Ανθυγιεινά για την υγεία ... της τσέπης μας

Αντιγράφω εξαιρετική ανάρτηση του Μάνου Ματσαγγάνη, στην σελίδα FB της Δημιουργίας Ξανά!.

"Quiz: ποιο είναι το ποσοστό των ασφαλισμένων του ΙΚΑ με το καθεστώς των βαρέων και ανθυγιεινών;

Η απάντηση είναι 40% (για τους άνδρες, για τις γυναίκες είναι λιγότερο).

Σε μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία (και σχεδόν καθόλου βιομηχανία γενικώς).

Μια χώρα όμως όπου όσες ευνοημένες κατηγορίες εντάσσονται στο σχετικό καθεστώς συνταξιοδοτούνται 5 έτη νωρίτερα από τους υπόλοιπους με πλήρη σύνταξη.

Έγραφα πριν κάποιους μήνες σε ένα άρθρο στο Athens Review of Books (λυπάμαι για την αυτοαναφορά, αλλά έχω βαρεθεί να γράφω τα ίδια και τα ίδια):

"Η λίστα με τα σχετικά επαγγέλματα προκαλεί θυμηδία: συνοδοί εδάφους, παρουσιαστές τηλεόρασης, κομμωτές, σερβιτόροι κ.ά. Το καθεστώς αυτό επεκτάθηκε το 2002 στον δημόσιο τομέα: υποψήφιοι προς ένταξη είναι δεσμοφύλακες, κτηνίατροι, συντηρητές έργων τέχνης κ.ά."

"Ιστορικά, η ένταξη στα «βαρέα και ανθυγιεινά» ήταν ένα είδος αποζημίωσης για το χαμηλό προσδόκιμο επιβίωσης κάποιου επαγγέλματος (π.χ. μεταλλωρύχοι). Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας κομμωτής (ή κτηνίατρος) που να φοβάται ότι θα ζήσει λιγότερο επειδή είναι κομμωτής (ή κτηνίατρος)."

"Εν τω μεταξύ, στις οικοδομές, στα δημόσια έργα και αλλού δεκάδες εργαζόμενοι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους – αλλά αυτοί είναι ξένοι και ανασφάλιστοι, άρα για αυτούς δεν μιλά κανείς."

Το καθεστώς των βαρέων και ανθυγιεινών πρέπει να καταργηθεί.

Οι (ελάχιστες) εργασίες που είναι πράγματι επικίνδυνες πρέπει να πάψουν να είναι.

Πρέπει να τηρηθούν οι κανονισμοί ασφαλείας στην εργασία - ή να ενισχυθούν, εάν είναι ανεπαρκείς.

Αυτή θα έπρεπε να είναι η έγνοια των κυβερνήσεων, των κομμάτων, των συνδικάτων.

Σε μια σοβαρή χώρα ..."

Για διευκόλυνση των αναγνωστών να κρίνουν "ιδίοις όμμασι" τον βαθμό καταπάτησης των δικαιωμάτων των φορολογούμενων από το πελατειακό σύστημα μέσω της κατάχρησης του θεσμού των "Βαρέων και Ανθυγιεινών", ιδού ποιά επαγγέλματα αφαιρούνται. Σε εποχές οξύτατης οικονομικής κρίσης χρειάστηκε δύο χρόνια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να αφαιρέσει τους επιστάτες από τον κατάλογο των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων! Για κάποιο περίεργο λόγο την αθρόα επιβολή βαρύτατων φόρων εν γνώσει της ότι ήταν άδικοι (για να μην αναφερθώ στο παράνομοι και αντισυνταγματικοί), την πέτυχε πολύ γρηγορότερα...

Αυτό που τρέμω και να σκεφτώ είναι ποιούς έχει ακόμα αφήσει αλλά και ποιούς έχει προσθέσει και με ποιά κριτήρια, στον κατάλογο των "Βαρέων και Ανθυγιεινών" που προφανώς το κύριο που επιτυγχάνει είναι να βλάπτει σοβαρά την υγεία της τσέπης των φορολογούμενων...

Ιστορίες Πατριδογνωσίας

Σε εξαιρετικό άρθρο του με αυτό τον τίτλο ο Θόδωρος Σκυλακάκης εξηγεί τα βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού. 

Προϋπολογισμός δεν είναι μια απλώς παράξενη και μεγάλη λέξη για ένα βαρετό κρατικό έγγραφο γεμάτο ακατανόητους αριθμούς που δεν μας αφορούν. Είναι η πιο ισχυρή και έντονη διατύπωση των δυνατοτήτων και των επιλογών μιας κοινωνίας, της κοινωνίας μας. Ο προϋπολογισμός δείχνει πού επιλέγουμε να διαθέτουμε τους πόρους μας, από πού επιλέγουμε να τους αντλούμε. Τι θεωρούμε αρκετά σημαντικό ώστε να ξοδεύουμε γι' αυτό, τι όχι αρκετά και το βάζουμε σε δεύτερη μοίρα. Πόσα χρήματα θέλουμε να τα ξοδεύει το κράτος με συλλογικές αποφάσεις, και για ποιά θέματα, και πόσα προτιμάμε να ξοδεύονται με προσωπικές αποφάσεις των πολιτών.

Μεταξύ άλλων αναφέρει ο κ. Σκυλακάκης:

"...Ποιά είναι η βασική πολιτική επιλογή του προϋπολογισμού του 2012; Το πολιτικό σύστημα στέλνει πάλι το μεγαλύτερο μέρος του λογαριασμού της χρεοκοπίας του, στους "μη -πελάτες" του. Δηλαδή στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και στο μη κομματικοποιημένο τμήμα της κοινωνίας..."

"Περισσότερο από όλους θα την πληρώσουν βέβαια οι άνεργοι, που και το 2012 θα προέρχονται αποκλειστικά από τον ιδιωτικό τομέα και προσεγγίζουν το 1 εκ. (αν περιλάβουμε και τους επιχειρηματίες που έκλεισαν την επιχείρησή τους, καθώς και όσους δούλευαν με μπλοκάκι). Οι άνεργοι λοιπόν θα συνεχίσουν να ψάχνουν μάταια για δουλειά...". Και, θα πρόσθετα, να πληρώνουν μεγαλύτερη φορολογία, ώστε οι αργόμισθοι πολιτικοί πελάτες του δημόσιου τομέα να διατηρούν πλήρη προνόμια εργαζομένων. 

Δεν έχει νόημα να επαναφέρω το θέμα των δικαιωμάτων των φορολογούμενων που βάναυσα καταπατώνται με τις επιλογές αυτές. Οι επιλογές αυτές δεν είναι μόνο σε υπερθετικό βαθμό κοινωνικά άδικες, είναι και καταστροφικές οικονομικά, επομένως παράλογες. Το πελατειακό μας πολιτικό σύστημα αποδεικνύει κάθε μέρα που περνάει ότι δεν έχει καμία δυνατότητα να κάνει διαφορετικές. Το συμπέρασμα είναι εύκολο. Η καταστροφή θα συνεχιστεί μέχρι τέλους. Θα συνεχιστεί μέχρι να μην υπάρχει πέτρα πάνω στην πέτρα. Μέχρι ν' απομυζηθεί και η τελευταία ρανίδα υγιούς οικονομικής δραστηριότητας, μέχρι και η τελευταία ικμάδα της οικονομίας να σπαταληθεί. Εκτός αν η κοινωνία των πολιτών, δηλαδή εμείς οι ίδιοι προσωπικά, πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας._

Μακρύ και αόρατο το χέρι των κομμάτων στην τσέπη μας

Αν ετοιμαζόμουν να εκλέξω τον Αντώνη Σαμαρά πρωθυπουργό της υπερχρεωμένης Ελλάδας, πώς θα αισθανόμουν αν μάθαινα ότι οι κάρτες του είναι υπερχρεωμένες και αδυνατεί να τις αποπληρώσει; Τι θα σκεφτόμουν; "Καλό ταίριασμα!" μήπως; 

Αν στεναχωριόμουν που ο Γιώργος Παπανδρέου αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία της χρεωκοπημένης Ελλάδας, πως θα αντιδρούσα στην πληροφορία ότι έχει κάνει καταναλωτικό δάνειο και καθυστερεί τις δόσεις του; 

Πώς θα αντιδρούσα αν μάθαινα ότι οι επιχειρήσεις των δύο αρχηγών έχουν οικονομικά προβλήματα; Ότι για χρόνια ξοδεύουν περισσότερα απ' όσα εισπράττουν; 

Η κατάσταση αυτή δεν είναι υποθετική, είναι πραγματική! Και τα δύο κόμματα των οποίων ηγούνται οι συγκεκριμένοι πολιτικοί αρχηγοί έχουν πρόβλημα στην καταβολή μισθών στους εργαζόμενούς τους, και δανείζονται έναντι μελλοντικών εσόδων για να ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις που προκύπτουν από λειτουργικά έξοδα!

Ως φορολογούμενοι θέλουμε σχετικά να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα:

1. Πώς γίνεται να είναι υπερχρεωμένα τα κόμματα εξουσίας, αφού χρηματοδοτούνται (με δικές τους αποφάσεις) από εμάς τους φορολογούμενους, 14 φορές περισσότερα ανά ψήφο από τα αντίστοιχα Γερμανικά κόμματα;
2. Πώς γίνεται το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να ξοδεύουν σε απόλυτους αριθμούς περισσότερα χρήματα από τα Γερμανικά αντίστοιχα κόμματα;
3. Πώς γίνεται να πιστεύουν ότι μπορούν να λύσουν τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας αν δεν μπορούν να λύσουν τα πολύ απλούστερα δικά τους (τα δύο κόμματα μαζί χρωστούν 280-290 εκ. ευρώ, δηλαδή τα αναμενόμενα έσοδά τους μέχρι το 2014);
4. Πώς γίνεται σ' αυτή την εποχή δραστικών περικοπών, να μην έχει γίνει καμία περικοπή στην χρηματοδότηση των κομμάτων;
5. Γιατί τα κόμματα δεν είναι υποχρεωμένα, επί ποινή στέρησης της κρατικής χρηματοδότησης που δικαιούνται, να αναρτούν στο διαδίκτυο οικονομικά στοιχεία, προϋπολογιστικά και απολογιστικά;
6. Γιατί τα δύο κόμματα εξουσίας καταργούν στην πράξη την όποια ισοτιμία προβλέπει ο νόμος στην κομματική δράση, ξοδεύοντας ακόμα περισσότερα απ' αυτά που αφειδώς εισπράττουν από τον προϋπολογισμό; 

Το κυριότερο όμως ερώτημα για μας τους φορολογούμενους είναι το εξής:

Πώς δέχονται οι τράπεζες ως εγγυήσεις μελλοντικά έσοδα των κομμάτων αυτών; Πώς προεξοφλούν την ψήφο μας και βασίζονται ότι τα κόμματα αυτά θα παραμείνουν κόμματα εξουσίας και μετά τις εκλογές;

Τι, αναρωτιέμαι αφελώς, προσδοκούν ως αντάλλαγμα οι τράπεζες που παρέχουν τα συγκεγκεκριμένα δάνεια; Μήπως ο αντίστοιχος κίνδυνος αδυναμίας αποπληρωμής εκ μέρους των κομμάτων, είναι ένα ακόμα αδιαφανές κόστος που καλούμαστε να φέρουμε οι φορολογούμενοι, χωρίς καν να ανακοινώνεται; Μήπως θα κληθούμε πάλι εμείς να καλύψουμε τα αντίστοιχα "φέσια" όταν προκύψουν; Πόσο τελικά μας κοστίζουν τα αδηφάγα κόμματα;

Απαντήσεις βέβαια δεν ευελπιστώ ότι θα δοθούν από τα κόμματα. Απαντήσεις θα δοθούν από εμάς τους φορολογούμενους και την οργανωμένη μας δράση. Η δράση μας για μείωση της χρηματοδότησης των κομμάτων στα επίπεδα της Γερμανίας κατ' αναλογία των ψηφοφόρων, είναι η πρώτη σε ψήφους μέχρι στιγμής. Ψηφίστε κι εσείς!

Είναι προφανές ότι τόσο το ύψος της χρηματοδότησης των κομμάτων, όσο και τα δάνεια που τους δίνονται από κρατικές τράπεζες, συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων των φορολογούμενων σε διαφανή, λογικού ύψους, συνεπή και ανταποδοτική φορολογία. Το χέρι των κομμάτων στην τσέπη μας το θέλουμε κοντό και διαφανές. Αντ' αυτού προκύπτει μακρύ και ... αόρατο!

Νέα επίδοση στην μείωση κόστους αγοράς φαρμάκου

Νέα μεγάλη επιτυχία του υπουργείου Υγείας στην εξοικονόμηση κόστους αγοράς φαρμάκου!

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου, επιτεύχθηκε αξοικονόμηση €4,78 εκ. σε ποσό προϋπολογισμού €5,2 εκ., δηλαδή εξοικονόμηση 92%!! Θερμά και ειλικρινή συγχαρητήρια στον υπουργό και στο υπουργείο για την επιτυχία.

Η προηγούμενη σχετική προσπάθεια έγινε τον Ιούλιο, και απέδωσε μείωση 82% του κόστους προϋπολογισμού €1,5 εκ. 

Μετά όμως τα ειλικρινή συγχαρητήρια και με βαρειά καρδιά που αναλαμβάνω να χαλάσω την γιορτή, αισθάνομαι αναγκασμένος να προσθέσω και μερικά δυσάρεστα ερωτήματα:

1. Γιατί ο προϋπολογισμός ήταν τόσο φοβερά έξω από τα δεδομένα της αγοράς; Ακόμα και τώρα δεν γίνεται καμία έρευνα αγοράς πριν προϋπολογισθεί το κόστος της προμήθειας φαρμάκων; Ούτε μετά την πρώτη επιτυχία δεν αναπροσαρμόστηκαν οι προϋπολογισμοί;
2. Δεδομένης της τεράστιας επιτυχίας της πρώτης δημοπρασίας, γιατί χρειάστηκαν πάνω από τρεις μήνες για να γίνει η δεύτερη; Δεν έχει γίνει προμήθεια φαρμάκων εν τω μεταξύ με τις ... "παληές" τιμές;
3. Γιατί χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να αρχίσει η αγορά φαρμάκων με την συγκεκριμένη διαδικασία; Η τεχνογνωσία υπάρχει από καιρό το ίδιο και οι υποδομές που δεν είναι δα και τόσο απαιτητικές.
4. Πόσα χρήματά μας των φορολογουμένων έχουν συνολικά πέσει στην μαύρη τρύπα της σπατάλης από προμήθειες φαρμάκων, στο διάστημα που ήταν υπεύθυνη η κυβέρνηση που μόλις αποχώρησε;
5. Πότε θα γίνονται όλες οι προμήθειες φαρμάκων ανεξαιρέτως με την συγκεκριμένη διαδικασία, και πόση συνολική εξοικονόμηση θα φέρει αυτό στον ετήσιο προϋπολογισμό;
6. Τι θα γίνει με τα τεράστια ποσά που ξοδεύτηκαν στο παρελθόν; Ποιοί τα ενέκριναν και ποιοί τα εισέπραξαν και τι θα γίνει μ' αυτούς;

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι αντιπαραγωγική στάση να τίθενται τα ερωτήματα αυτά σ' εκείνον που κάνει βήματα επίλυσης ενός σοβαρού προβλήματος, αντί σ' εκείνους που δημιούργησαν ή αγνόησαν ή ανέχθηκαν ή νικήθηκαν από το πρόβλημα. Γι' αυτό αισθάνομαι την ανάγκη να διευκρινίσω ότι τα ερωτήματα απευθύνονται στον κ. Λοβέρδο όχι προσωπικά, αλλά με την ιδιότητά του ως υπεύθυνου και για την θέση και για την συνέχεια της πολιτικής της κυβέρνησης. Για δικές του ολιγωρίες και καθυστερήσεις βέβαια, είναι και προσωπικά υπεύθυνος.

Τέλος θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι, ακόμα κι αν σ' αυτή την τιμή που επιτεύχθηκε τελικά το κέρδος του νικητή της δημοπρασίας υποτεθεί μόλις 10%, το κέρδος στην προϋπολογισμένη τιμή θα ήταν 1262%! Για κάποιον όμως, υπεύθυνο θέλω να τον πω και δεν μου βγαίνει, ανεύθυνο επίσης τεχνικά είναι λάθος και ως υποτίμηση είναι ανεπαρκής, την βρήκε λογική και την προϋπολόγισε... Προφανώς υπάρχουν πολλά να γίνουν ακόμα πριν ο υπουργός να έχει περιθώριο να είναι πραγματικά ευχαριστημένος πως κάνει ό,τι χρειάζεται για να επιδεικνύεται στον τομέα του ο στοιχειώδης σεβασμός στο δικαίωμα των φορολογούμενων σε ανταποδοτική φορολογία...

Τελικά είναι υπεράριθμοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι;

Βρέθηκα μπροστά σε μια από τις καλύτερες αναλύσεις του "μεγέθους" του Ελληνικού δημοσίου, σε σχέση με άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, που έχω συναντήσει. Η σχετική δημόσια συζήτηση είναι πολύ σημαντική στις μέρες μας, όπου κρίσιμες αποφάσεις χρειάζεται να ληφθούν υπό μεγάλη πίεση πόρων και χρόνου, σχετικά με τις θέσεις εργασίες στο δημόσιο, που είναι κι ένα θέμα εξαιρετικά έως υπερβολικά ευαίσθητο στην Ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς αυτά που ακούγονται σχετικά είναι πολύ αντιφατικά και δημιουργούν μεγάλη σύγχιση στο κοινό.

Στην σύγχιση αυτή συμβάλλει σημαντικά απ' όσο καταλαβαίνω, και η δυσκολία της εύρεσης συγκρίσιμων στοιχείων από διαφορετικά κράτη.

Η ανάλυση είναι η μόνη που έχω δει να αντιμετωπίζει με την προσοχή που τους αξίζει τις παραμέτρους:

1. Τι ακριβώς σημαίνει "δημόσιος υπάλληλος", ώστε να συγκρίνονται πορτοκάλια με πορτοκάλια.
2. Τι ακριβώς σημαίνει "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι".

Ειδικά το δεύτερο δεν έχω εντοπίσει να εμφανίζεται σε καμία σχετική συζήτηση. Πουθενά αλλού δεν έχω δει να αναγνωρίζεται ρητά ότι έστω και ένας δημόσιος υπάλληλος που δεν παράγει τίποτα, είναι πάρα πολλοί! Αυτό βέβαια δεν είναι άσχετο με την υποστήριξη που απλόχερα παρέχουν στο πελατειακό σύστημα τόσο οι πλείστοι των πολιτικών όσο και τα ΜΜΕ.

Το 2 λοιπόν, είναι σημαντικό να μην μας διαφεύγει ότι είναι πολυπαραγοντικό. Εξαρτάται από:

1. Το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων.
2. Τις αμοιβές τους.
3. Το έργο που παράγουν.

Οποιαδήποτε ανάλυση εστιάζει μόνο στο πλήθος (το 1), συνήθως δεν επιδιώκει να διαφωτίσει τον δημόσιο διάλογο, αλλά να διατηρήσει την ασάφεια από την οποία πολλοί επωφελούνται πάρα πολύ, και μάλιστα εις βάρος, ποιών άλλων, των φορολογούμενων!

Παρακαλώ να μην μου χρεωθεί το ύφος και η γλώσσα του άρθρου στο οποίο αναφέρομαι, τα οποία δεν ταιριάζουν... ακριβώς με το στυλ του ιστολογίου...

Εκθέτω στην κρίση των αναγνωστών (αλλά και του συγγραφέα) την δική μου σύνοψη της ουσίας του άρθρου:

1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, με την ευρεία έννοια, είναι λίγο περισσότεροι από ένα εκατομύριο.
2. Αυτό σημαίνει ότι αποτελούν περίπου 20% της εργατικής δύναμης.
3. Το ποσοστό στο 2 είναι σχετικά μεγάλο. Είναι αισθητά μεγαλύτερο από της Γερμανίας (13,6%) και πολύ κοντά στης Δανίας.
4. Τα ποσοστά σε σχέση με τους εργαζόμενους (αν δεν μετριούνται δηλαδή οι άνεργοι), που είναι και πιο σημαντικά όσον αφορά την βιωσιμότητα και την σκοπιμότητα του αριθμού των ΔΥ, είναι 22,4% για την Ελλάδα, 14% για την Γερμανία, διαφορά πάρα πολύ μεγάλη.
5. Ακόμα και έναντι της Δανίας που έχει συγκρίσιμα ποσοστά με τα Ελληνικά, ο Ελληνικός δημόσιος τομέας είναι πολύ μεγάλος γιατί η παραγωγή του δεν συγκρίνεται με εκείνην στην Δανία.

Το άρθρο δεν αναφέρεται δυστυχώς στους μισθούς, συμπληρώνω όμως ότι οι μισθοί στο δημόσιο μέχρι πριν την κρίση ήταν κατά μέσο όρο 50% μεγαλύτεροι εκείνων του ιδιωτικού τομέα για συγκρίσιμα προσόντα, και στις ΔΕΚΟ διπλάσιοι!

Κλείνοντας θα ήθελα να ρωτήσω εκείνους που βρίσκουν ότι το κράτος στην Ελλάδα είναι μικρό, ή έστω και κανονικό:

Πιστεύετε ότι υπάρχουν διορισμένοι στο δημόσιο δεκάδες χιλιάδες αργόμισθων πολιτικών πελατών, ή όχι;

Αν ναι, το κράτος είναι μεγάλο, ακόμα κι αν έχει, συνολικά, πολύ λιγότερους υπαλλήλους από οποιοδήποτε άλλο. Αν όχι, ..., τι να πω, ..., όχι μόνο ζούμε σε διαφορετικά σύμπαντα, αλλά και... ζηλεύω πολύ το δικό σας!

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων στην ανταγωνιστικότητα

Ανταγωνιστικότητα είναι από τα κύρια ζητούμενα της πολιτικής αυτής της εποχής, για να ξεπεραστεί η βαθειά οικονομική κρίση της χώρας. Οι εξελίξεις στον τομέα αυτό καθορίζουν με κρίσιμο τρόπο την επιβάρυνση των φορολογούμενων, για την έξοδο από την κρίση.

Ο οργανισμός World Economic Forum, δημοσίευσε πριν λίγες βδομάδες την παγκόσμια κατάταξη ανταγωνιστικότητας για το έτος 2011-2012, δηλαδή τα αποτελέσματα των σχετικών διεθνών εξετάσεων.

Η Ελλάδα έπεσε 7 θέσεις, από την 83η στην 90η, σε σύνολο 142 χωρών. Ενδεικτικά η FYROM είναι στην 79η, η Αλβανία στην 78η, η Τουρκία στην 59η, η Κύπρος στην 47η, η Πορτογαλία στην 45η, η Ιρλανδία στην 29η. 

Τα σύντομα σχόλια της έκθεσης ειδικά για την Ελλάδα (σελίδα 6), έχουν ως εξής (τονισμός δικός μου): 

"This year Greece falls another seven places in the rankings to 90th, remaining the lowest-ranked country of the European Union. In the context of the ongoing sovereign debt crisis, Greece continues to fall preciptiously in the macroeconomic environment pillar, dropping to 140th position this year. Similarly, Greece's financial markets are assessed more poorly than in the past, at 110th this year, showing paricularfly low confidence on the part of investors. The evaluation of public institutions (e.g., government efficiency, corruption, undue influence) continues to suffer and is ranked a low 89th overall. Another major area of concern is the countrly's inefficient labor market (126th), which continues to constrain Greece's ability to emerge from the crisis, demonstrating the importance of recent efforts to increase the retirement age and increase labor market flexibility. In working to overcome the present difficulties, Greece has a number of strenghts to build upon, including a reasonably well educated workforce that is adept at adopting new technologies for productivity enhancements."

Η διπλωματική γλώσσα στην οποία γράφονται πάντα αυτές οι εκθέσεις, εκτιμώ ότι ανάμεσα στις γραμμές, δίνει εμμέσως πλην σαφώς αφειδώς "τα εύσημα" στις προσπάθειες της κυβέρνησης σε όλα τα μέτωπα. Πιθανότατα υπάρχει διαφορετική ανάγνωση, σύμφωνα όμως με την δική μου, οι προσπάθειες του κ. Ρέππα όσον αφορά το άνοιγμα των επαγγελμάτων, και της κας Κατσέλη με τις περίφημες "κόκκινες γραμμές" της για τις συλλογικές συμβάσεις, φωτογραφίζονται ειδικά, και απολαμβάνουν ειδικής "ευφήμου μνείας".

Ανεξάρτητα από τις λεπτομέρειες της ανάγνωσης, μετεξεταστέοι μείναμε, αυτό είναι σίγουρο. Εντατικά ιδιαίτερα υπάρχει κάποιος να μας κάνει;

Η διαφορά είναι στην διαφθορά

'Γκόλντεν μπόις στους δήμους' τιτλοφορείται το άρθρο που περιλαμβάνει πίνακα που δόθηκε στην δημοσιότητα από τον υφυπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Ντίνο Ρόβλια, με τις αμοιβές σε 230 δήμους από τους 325, απολογιστικά για το 2010.

Αν και πολλά άλλα σημαντικά θέματα έχουν επισκιάσει το συγκεκριμένο στην επικαιρότητα, τα στοιχεία που παρουσιάζονται είναι τέτοια που, ως ενδιαφερόμενοι για τα δικαιώματα των φορολογούμενων, δεν μπορούμε να τα αφήσουμε ασχολίαστα.

Δεν θέλω να σταθώ στην επισήμανση των μισθών πάνω από €80.000 ετησίως που, κάπως λαϊκίστικα ενδεχομένως, τονίζονται στο άρθρο. Κάποιες ιδιαίτερες περιπτώσεις ή ακόμα και αβλεψίες, θα μπορούσαν ενδεχομένως να παρατηρηθούν και στους καλύτερους οργανισμούς, πόσο μάλλον στο χάος που επικρατεί στην δημόσια διοίκηση γενικά και στους ΟΤΑ ειδικότερα.

Γι' αυτό ουσιαστικότερες είναι νομίζω οι επισημάνσεις / συμπεράσματα του ίδιου του υφυπουργού, που μπορούν να συνοψιστούν ως εξής: Οι αμοιβές στους ΟΤΑ υπερβαίνουν αισθητά κατά μέσο όρο τις αμοιβές της κεντρικής δημόσιας διοίκησης, για αντίστοιχα τυπικά προσόντα. Ο μέσος όρος δεν μπορεί να αποδωθεί ούτε σε αβλεψία ούτε σε ιδιαιτερότητα... Πώς εξηγείται άραγε;

Σημειώνεται ότι οι μισθοί του δημοσίου με την σειρά τους, υπερβαίνουν κατά πολύ (σχεδόν διπλάσιοι, τουλάχιστον μέχρι το ενιαίο μισθολόγιο, στην κεντρική δημόσια διοίκηση και σχεδόν τριπλάσιοι στις ΔΕΚΟ) εκείνων του ιδιωτικού τομέα για ίδια προσόντα.

Μ' αυτό δεδομένο δεν είναι να απορεί κάποιος που η αποκομιδή των σκουπιδιών, για παράδειγμα, κοστίζει στους δημότες της, αλλά και σ' όλους τους φορολογούμενους που καλύπτουν τα ελλείμματα των ΟΤΑ, περισσότερο από το τριπλάσιο του κόστους που θα είχαν αν εκτελούντο από ιδιωτικές επιχειρήσεις. Φυσικά η διαφορά δεν εξηγείται μόνο με την μισθολογική διαφορά. Χρειάζονται και πρόσθετες μορφές κακοδιοίκησης για να εξηγηθεί πλήρως... Η διαφορά είναι στην διαφθορά...

Αξιοπαρατήρητος παρεμπιπτόντως, και ο αριθμός (95!!) των δήμων που δεν απάντησαν. Βρίσκονται άραγε σε διαδικασία απογραφής των εργαζόμενων σ' αυτούς; Ή μήπως εντάσσονται στο "κίνημα" των οργανισμών που θέλουν να ξοδεύουν τα χρήματά μας, χωρίς να δίνουν λογαριασμό; Και τι έχει απογίνει μ' αυτούς εν τω μεταξύ; Προσέξτε αν ο δήμος σας είναι στον κατάλογο, για να ξέρετε τους δημάρχους που θα καταψηφίσετε στις επόμενες εκλογές.

Περιττό και να αναφερθώ πόσο βάναυσα καταπατά η κατάσταση αυτή τα δικαιώματα των φορολογούμενων σε διαφανή, λογικού ύψους, δίκαιη και ανταποδοτική φορολογία._

Μια άλλη διάσταση της μεταρρύθμισης

Σημαντικό άρθρο του Γιάννη Στουρνάρα για την μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Ως ενδιαφερόμενοι για τα δικαιώματα των φορολογούμενων σημειώνουμε το παρακάτω σύντομο απόσπασμα:

"Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δαπανά από τα υψηλότερα διεθνώς κονδύλια για την Ανώτατη Παιδεία (1,5% του ΑΕΠ) και παρά το γεγονός ότι τα πανεπιστήμιά της διαθέτουν επιστημονικό δυναμικό σχετικά υψηλής ποιότητος, οι επιδόσεις τους στις διεθνείς συγκρίσεις δεν είναι ανάλογες της χρηματοδότησής τους..."

Μια ακόμα από τις πάμπολλες επώδυνες παραλλαγές του θέματος:

Το "δωρεάν" είναι δωρεάν μόνο για τους φοροφυγάδες. Για όλους τους άλλους το "δωρεάν" είναι πανάκριβο!

Δημιουργία, ξανά!

Πολύ ενδιαφέρουσα και εμπνευσμένη ομιλία του Θάνου Τζήμερου στον Δαναό στην πρώτη συνάντηση της νέας πρωτοβουλίας "Δημιουργία, Ξανά!", που φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει ως πολιτικός φορέας σε μια ριζική αλλαγή πορείας στην Ελλάδα.

Ως φορολογούμενοι, υπογραμμίζουμε κάποιες πολύ σημαντικές επισημάνσεις, σχετικές με την φορολογία, την φοροδιαφυγή και τα δικαιώματα των φορολογούμενων (ο τονισμός με κεφαλαία στο αρχικό κείμενο, ο τονισμός με έντονα γράμματα δικός μου):

"...Μόλις τώρα, οι πολιτικοί μας αστέρες ανακάλυψαν ότι για όλα έφταιγε το πελατειακό κράτος. Και το λένε με μία φυσικότητα! Τι είναι το πελατειακό κράτος; Ένα είδος πολιτεύματος; Έχουμε δηλαδή Προεδρευόμενη, Προεδρική και Πελατειακή Δημοκρατία; Το πελατειακό κράτος είναι ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΗ ΚΛΟΠΗ! Παίρνεις μέσω της φορολογίας τα χρήματά μου για να μου προσφέρεις υπηρεσίες κι εσύ τα δίνεις στον κομματικό σου στρατό αγοράζοντας την επανεκλογή σου.  Είναι έγκλημα του κοινού ποινικού κώδικα! Αναγνωρίζεις λοιπόν ότι υπήρξε πελατειακό κράτος; Πες μας ονόματα! Ποιοι διόριζαν - ποιους διόριζαν. Και όλοι σας κατευθείαν στο σκαμνί!...".

"...Δεν υπάρχει προεκλογική εξαγγελία που να μην περιλαμβάνει την πάταξη της  φοροδιαφυγής. Πιστεύει, αλήθεια κανείς ότι αν όλα αυτά τα χρόνια οι φόροι είχαν πληρωθεί μέχρι δεκάρας δεν θα είχαμε πρόβλημα; Θα είχαμε πολύ μεγαλύτερο! Διότι οι υπάλληλοι της βουλής θα ήταν 10.000 και θα έπαιρναν 24 μισθούς, ο Άκης θα είχε αγοράσει και την Ακρόπολη και οι συνδικαληταράδες της ΔΕΗ θα πήγαιναν διακοπές στα Μπόρα – Μπόρα, με την προσωπική τους μασέζ – όλα πληρωμένα από μας.

Η φορολογική συνείδηση δημιουργείται όταν ανάμεσα στον πολίτη και στο κράτος υπάρχουν σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού και ειλικρίνειας.

Η διαφθορά υποθάλπει τη φοροδιαφυγή ώστε να υπάρξει μαύρο χρήμα για τις πληρωμές των επίορκων δημόσιων λειτουργών. Ο φαύλος κύκλος σπάζει μόνον όταν σταματήσει το Κράτος να τον τροφοδοτεί. Όταν μάθει να σέβεται τον μόχθο του πολίτη, όταν αξιοποιεί και το τελευταίο ευρώ που εισπράττει, κι όταν αποδίδει λογαριασμό για το πώς διαχειρίστηκε τα χρήματά μας τότε δικαιούται να πει: Εγώ είμαι εντάξει. Εσύ;...".

Προτείνουμε και ζητάμε από την καινούρια αυτή κίνηση να υιοθετήσει στο σύνολό τους τα δικαιώματα των φορολογούμενων στις θέσεις της, όπως ήδη, μ' αυτή την ομιλία εμμέσως έκανε, για πολλά απ' αυτά. Και της ευχόμαστε μακροημέρευση και επιτυχία στους εξαιρετικά φιλόδοξους στόχους της, που τους συμμεριζόμαστε κι εμείς μαζί με πολλούς άλλους. Μακάρι να αποδειχθεί ότι θα είναι η κίνηση που θα συσπειρώσει όλους εμάς που θέλουμε την στροφή και δεν βρίσκουμε ούτε ποιός φορέας θα την φέρει συντεταγμένα, ούτε πώς θα δρομολογηθεί ούτε πώς να συμβάλλουμε αποτελεσματικά για να έρθει μιαν ώρα αρχύτερα!

Το σίγουρο είναι ότι έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα, πολλές θετικές προσδοκίες...

Όχι στην 6η δόση

Σε εξαιρετικό άρθρο του με αυτό τον τίτλο ο Τάκης Μίχας εξηγεί τους διαφορετικούς λόγους για τους οποίους κακώς θα μας δωθεί η 6η δόση από την Τριμερή.

Ανάμεσα σε πολλά σημαντικά και πολύ σκληρά και αληθινά για μας τους Έλληνες, γράφει:

"...Αυτή την στιγμή μια χώρα με κατά κεφαλή ΑΕΠ 32.000 ευρώ όπως η Ελλάδα προσπαθεί να βάλει με κάθε τρόπο τα χέρια της βαθειά στην τσέπη ακόμα και της Σλοβακίας της οποίας το κατά κεφαλή ΑΕΠ είναι 21.000 ευρώ -για να συνεχίσει να συντηρεί ένα επίπεδο ζωής που δεν έχει καμιά σχέση με την παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητά της!...". Και στην συνέχεια:

"...Το 2009 λόγω της κρίσης το ΑΕΠ μειώθηκε στην Σλοβακία με περίπου 5%. Αντί να τρέχει να εκλιπαρεί για δανεικά ή να ανεβάσει τους φόρους η κυβέρνηση της Μπρατισλάβας  έκανε δραστική περικοπή δαπανών και μείωση των φόρων, μέτρα που έπληξαν τον δημόσιο τομέα ακόμα και  τα νοσοκομεία και τα σχολεία. Όμως το πρώτο τρίμηνο του 2011 η οικονομία της αναπτύχθηκε κατά 4% ενώ το 2013 αναμένεται να πληρεί ξανά τα κριτήρια του Μάαστριχτ..."

Παράλληλα, εδώ σ' εμάς, οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα βιαιοπραγούν υπερασπιζόμενοι το "ιερό κεκτημένο τους δικαίωμα" να κοστίζουν σ' εμάς τους φορολογούμενους, τα τριπλάσια από όσο αξίζει η εργασία που μας προσφέρουν. Κόστος στο οποίο, αφού εμείς οι φορολογούμενοι αδυνατούμε να καταβάλλουμε αυτή την στιγμή, συμβάλλουν και οι Σλοβάκοι εργαζόμενοι των 300ων ευρώ, ως δανειστές μας. Αντί δε για ευχαριστώ, ως κερασάκι στην τούρτα της τέλειας αποχής μας από την πραγματικότητα, τους αποκαλούμε και "τοκογλύφους" με μια φοβερή πραγματικά ευκολία.

Ώρες-ώρες σκέφτομαι ότι το μέγεθος αυτής της κατάντιας, την έκταση αυτής της ντροπής για να την ξεπλύνουμε, θα χρειαστεί όταν ξαναέλθουμε στα συγκαλά μας, να κάνουμε μεγάλες και συστηματικές προσπάθειες για μια ολόκληρη γενιά. Προς το παρόν θα αρκούσε στους εταίρους μας νομίζω να πετύχουμε πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να μην θέτουμε συνεχώς σε μεγάλο κίνδυνο για όλους, το πολύ σημαντικό έργο του κοινού νομίσματος και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Φοβάμαι όμως ότι και σ' αυτό πολύ απέχουμε, όχι μόνο από το να το πετύχουμε, αλλά και απ' το να δρομολογήσουμε την σχετική σοβαρή και ορθολογική προσπάθεια, με στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη._

Εργασιακή εφεδρεία και όργιο παραβατικότητας

Εξαιρετικό άρθρο του Διονύση Γουσέτη στην Καθημερινή, με θέμα το υπερβολικό μέγεθος του κράτους, αλλά και τον επικίνδυνο παραλογισμό με τον οποίο οι συντεχνίες επιμένουν να διατηρήσουν αθέμιτα προνόμια, ακόμα και προ της χρεωκοπίας που με βεβαιότητα θα τους στερήσει, όχι μόνο τα προνόμια, αλλά και τα στοιχειώδη.

Εξώδικο στην ΔΕΗ για το τέλος ακινήτων από τους Έλληνες Φορολογούμενους

Σημαντική νέα πρωτοβουλία αντίστασης στην φοροεπιδρομή από τους  Έλληνες Φορολογούμενους!

Η κυβέρνηση επιμένει να επιβαρύνει τους φορολογούμενους με άδικα και πολύ αμφίβολης νομιμότητας εισπρακτικά μέτρα, για να αποφύγει το δύσκολο που πραγματικά χρειάζεται: την κατάργηση του πελατειακού κράτους που την τρέφει. Στην διαδικασία δε αυτή, καταδικάζει την Ελληνική οικονομία στην στάση πληρωμών, βάζει την ελληνική κοινωνία σε περιπέτειες και την εκθέτει σε μέγιστους κινδύνους οικονομικής αλλά και γενικότερης οπισθοδρόμησης.

Σημειώνουμε, σ' αυτό το μέτρο ειδικά, ότι η κυβέρνηση ομολογεί την ανικανότητα του εισπρακτικού της μηχανισμού να λειτουργήσει στοιχειωδώς, και αναθέτει το έργο τους στην ΔΕΗ και στους ενοικιαστές. Οι φορολογούμενοι όμως συνεχίζουμε, θέλουμε δεν θέλουμε, να χρηματοδοτούμε τον μηχανισμό αυτόν, που δεν είναι σε θέση να εισπράξει ούτε τα χρήματα που μας κοστίζει!

Σημειώνουμε επίσης ότι ο συγκεκριμένος φόρος φορολογεί περιουσία και όχι εισόδημα! Περιουσία που, υπό κανονικές συνθήκες, έχει ήδη φορολογηθεί κανονικά. Επομένως, για μια ακόμα φορά οι ειλικρινείς φορολογούμενοι τιμωρούνται αντί των φοροφυγάδων. Περιττό και να αναφερθεί ότι το μέτρο καταπατά τα δικαιώματα των φορολογούμενων, για ακόμα μια φορά, και πιο βάναυσα από τις πολλές προηγούμενες.

Γι' αυτό στηρίζουμε την προσπάθεια των Ελλήνων Φορολογουμένων. Χωρίς πολιτική πίεση οι φορολογούμενοι θα είμαστε πάντα σε μειονεκτική θέση έναντι των συντεχνιών και των άλλων αργόμισθων πολιτικών πελατών. Αντισταθείτε!