Θέσεις Ανεργίας

Ανεργία είναι να μην έχω δουλειά. Υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται να διευκρινιστεί σχετικά; Υπάρχει.

Γιατί δουλειά, στο πλαίσιο αυτό, έχει δύο διαφορετικές έννοιες. Σημαίνει την θέση, αλλά και το έργο. Σημαίνει το μισθό, αλλά και τη συμμετοχή στην παραγωγή κοινωνικού πλούτου. Κανονικά τα δύο πάνε μαζί. Αλλά όχι πάντα.

Συμβαίνει να έχω δουλειά και ταυτόχρονα να μην πληρώνομαι. Λέγεται απλήρωτη εργασία, και στις μέρες μας είναι πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Συμβαίνει επίσης να πληρώνομαι αλλά να μην συμμετέχω στην παραγωγή. Λέγεται αργομισθία και είναι επίσης πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Τα παραπάνω μπορούν να φωτίσουν από διαφορετική οπτική το θέμα των μειώσεων των θέσεων εργασίας του δημοσίου. Γιατί όταν προτείνεται μείωση των θέσεων εργασίας στο δημόσιο, η αντίρρηση που ακούγεται συχνότερα κι εντονότερα, δεν είναι "μα η κοινωνία θα απολέσει την σχετική παραγωγή και θα μειωθεί ο πλούτος της". Είναι "ο δημόσιος υπάλληλος θα απολέσει την σχετική θέση, επομένως τον σχετικό μισθό, και τι θα κάνει που θα βρεθεί σε απόγνωση;".

Από πλευράς συνεισφοράς στην παραγωγή επομένως, αυτοί που έχουν αυτές τις θέσεις είναι άνεργοι. Άνεργοι όμως με πλήρη δικαιώματα εργαζομένου. Άνεργοι με μισθό, επιδόματα, αυξήσεις, ασφάλεια υγείας, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, συμμετοχή στον συνδικαλισμό κλπ. Άνεργοι με θέση. Γι΄ αυτές τις θέσεις η κατάλληλη ορολογία δεν είναι "θέσεις εργασίας" αλλά "θέσεις ανεργίας".

Δεν χρειάζεται βέβαια και μεγάλη φιλοσοφία ότι οι άνεργοι με Θέση Ανεργίας είναι σε καλύτερη μοίρα από τους άλλους, τους χωρίς. Αρκεί να αναφερθεί ότι οι άνεργοι χωρίς Θέση Ανεργίας παίρνουν ένα μικρό βοήθημα για 8 μήνες κατά μέσο όρο, και για 12 μήνες κατ΄ ανώτατο. Η διάκριση είναι τόσο ακραία, που δικαιολογεί την έκφραση "παιδιά ενός κατώτερου θεού" για τους ανέργους χωρίς Θέση Ανεργίας.

Των ανέργων χωρίς Θέση Ανεργίας ο αριθμός υπολογίζεται ότι είναι πάνω από 1,3 εκατ. Ο αριθμός των ανέργων με Θέση Ανεργίας υπολογίζεται δυσκολότερα, είναι όμως αναμφίβολο ότι πρόκειται για πολλές δεκάδες χιλιάδες αν όχι και εκατοντάδες χιλιάδες.

Το κρίσιμο πολιτικό ερωτήμα που τίθεται επομένως είναι πόσες Θέσεις Ανεργίας θέλουμε ως κοινωνία να συντηρούμε με την φορολογία, και πώς θα τις κατανείμουμε;

Η πρώτη απάντηση που έρχεται βέβαια στο μυαλό όλων είναι: "Να έχουν όλοι αυτό το προνόμιο". Έχει το πλεονέκτημα ότι λύνει πλήρως το σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας. Σημαίνει στην πράξη καμμία απόλυση από το ευρύτερο δημόσιο, αλλά και επιδόματα ανεργίας που θα ήταν ισοδύναμα με μισθό και πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους τους ανέργους του ιδιωτικού τομέα.

Όλοι θα το θέλαμε αλλά κανείς δεν το προτείνει, γιατί έχει βέβαια απαγορευτικό οικονομικό κόστος, τόσο, που ούτε υγιείς και πλούσιες οικονομίες δεν μπορούν να το αντέξουν, πόσο μάλλον η χρεωκοπημένη Ελληνική. Απόδειξη ότι και οι πιο λαϊκίστικες πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν φτάσει να προτείνουν κάτι περισσότερο από την πρόσληψη 100.000 στο δημόσιο, που είναι κάποιου τύπου "ισοδύναμο". Κι αυτή η ακραία πρόταση ακόμα, και πάλι δεν εξασφαλίζει Θέση Ανεργίας στους συντριπτικά περισσότερους ανέργους. Έχει δε εν τω μεταξύ ανακληθεί από τους προτείνοντες, και καλώς, δεδομένου ότι βρίσκεται τελείως εκτός οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας, για να μην αναφερθούμε στις συμβατικές της υποχρεώσεις με τους δανειστές της.

Αφού λοιπόν δεν μπορούμε να συντηρήσουμε Θέσεις Ανεργίας για όλους τους ανέργους, χρειάζεται να επιλέξουμε "σε ποιούς". Η τρέχουσα επιλογή του πολιτικού συστήματος είναι: "Σε όλους τους μόνιμους του ευρύτερου δημοσίου και μόνο σ΄ αυτούς".

Είναι αυτή μια πολιτική που δικαιολογείται οικονομικά; Κάθε άλλο! Γιατί η συντήρηση των Θέσεων Ανεργίας, λόγω της υπερφορολόγησης των επιχειρήσεων αλλά και των πιο παραγωγικών πολιτών, μειώνει θέσεις που συνεισφέρουν στην παραγωγή (θέσεις εργασίας). Μειώνεται ως αποτέλεσμα ο συνολικός κοινωνικός πλούτος. Σε εποχή μάλιστα που χρειάζεται να αυξάνεται με κάθε μέσο.

Είναι τουλάχιστον πολιτική που δικαιολογείται κοινωνικά; Κάθε άλλο! Αυτός που χρεοκόπησε στην Ελλάδα δεν είναι ο ιδιωτικός τομέας, όσα στραβά κι αν έχει. Χρεοκόπησε το κράτος με ευθύνη του πολιτικού συστήματος που το αποτελούμε όλοι, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, ΜΜΕ, κοινωνικοί φορείς, και πολίτες.

Είναι ακραία κοινωνικά άδικο οι λειτουργοί του δημοσίου να επωμίζονται το ελάχιστο βάρος αυτής της χρεοκοπίας, την στιγμή που είναι το "δικό τους μαγαζί" που χρεοκοπεί, επομένως έχουν αμεσότερη και μεγαλύτερη συμμετοχή σ΄ αυτή την αποτυχία.

Και πέρα όμως από την ευθύνη τους, μέχρι την οικονομική κατάρρευση του κράτους είχαν μεγαλύτερο μερίδιο στις απολαβές της εποχής των "παχέων αγελάδων". Για ίδια προσόντα, ο μισθός στο ευρύτερο δημόσιο ήταν κατά μέσο όρο από 1,5 μέχρι και πάνω από 2 φορές μεγαλύτερος, για πολλά χρόνια πριν την κρίση, και συνεχίζει να είναι. Η δε αντίστοιχη εργασία, κατά μέσο όρο και πάλι, πολύ λιγότερο απαιτητική και, μέχρι σήμερα, απολύτως ασφαλής.

Η πολιτική αυτή επιλογή είναι λοιπόν τελείως λανθασμένη. Ακραία αναποτελεσματική οικονομικά και ακραία άδικη κοινωνικά. Η ακριβώς αντίθετη απ΄ αυτή που χρειάζεται και δικαιολογείται. Είναι απαραίτητο ν΄ αλλάξει άμεσα και δραματικά.

Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε επειγόντως ως κοινωνία είναι ν΄ αποφασίσουμε ότι θα στηρίξουμε τους ανέργους όσο καλύτερα μπορούμε, εντός των δυνατοτήτων της οικονομίας. Με κοινωνική αλληλεγγύη, δηλαδή με προτεραιότητα στους πιο αδύναμους οικονομικά. Να υπολογίσουμε πόσο μέρος του πλούτου που παράγουμε είμαστε σε θέση να διαθέτουμε ως κοινωνικό βοήθημα. Και να το παρέχουμε με διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή ισότιμα σε όλους. Σε όλους όμως. Που σημαίνει, μετά την κατάργηση των προνομιακών Θέσεων Ανεργίας.

* Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr

Φοροφυγάδες ή φοροφαγάδες;

Η έκκληση προς τους φοροφυγάδες να σταματήσουν να φοροδιαφεύγουν, ισοδυναμεί με την έκκληση προς τους φοροφαγάδες να παραιτηθούν!

Γιατί ακούμε συνεχώς την πρώτη και ποτέ την δεύτερη;

Η ύφεση της απόλυσης, το συμφέρον, ω αργομισθία

Είναι σαφές ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων επιτείνουν την ύφεση προσωρινά. Αυτό το έχουμε εμπεδώσει!

Υπάρχουν όμως κι άλλα σχετικά με τις απολύσεις ζητήματα, που δεν τα έχουμε εμπεδώσει καθόλου. Θα ήταν χρήσιμο λοιπόν, να είναι επίσης σαφές, αλλά δυστυχώς δεν είναι, ότι:

1. Δεδομένης της έλλειψης δανειστών και δανεικών, ήταν ανάγκη τα τεράστια ελλείμματα (πρωτογενές και τρεχουσών συναλλαγών) να περιοριστούν δραματικά και άμεσα.
2. Το 1 φέρνει μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος.
3. Το 2 φέρνει ύφεση.
4. Το 3 φέρνει απώλειες θέσεων εργασίας, δηλαδή αύξηση της ανεργίας.
5. Το 4 φέρνει αύξηση της ύφεσης (δηλαδή ξανά το 3).
6. Το 5 ισχύει ανεξάρτητα από το αν οι θέσεις εργασίας χάνονται στον ιδιωτικό τομέα ή στον δημόσιο. Με λίγα λόγια, ύφεση και ανεργία, ήταν αναπόφευκτες και οι δύο όταν έκλεισαν οι αγορές χρήματος για την Ελλάδα. Το ίδιο αναπόφευκτη ήταν και η αλληλο-ενίσχυση μεταξύ τους (από το 3 στο 4 και πάλι στο 3 κοκ.).
7. Όταν απολύσεις είναι αναπόφευκτες, καλύτερα η απώλεια των θέσεων εργασίας να γίνεται στα λιγότερο παραγωγικά κομμάτια της οικονομίας, ώστε η αύξηση της ανεργίας να είναι η μικρότερη και η πιο σύντομη δυνατή, και να δημιουργεί τις προϋποθέσεις της μείωσής της όσο γίνεται γρηγορότερα.

Η προστασία των δημόσιων αγαθών σε μετάφραση

'...Θα προασπίσουμε το δικαίωμα του ελληνικού λαού σε δημόσιες συγκοινωνίες-τηλεπικοινωνίες-κλπ., με όποιο μέσο μπορούμε'.

Μετάφραση:


Θα προασπίσουμε το 'δικαίωμά σας' να μας συντηρείτε σε επίπεδο διαβίωσης πολύ καλύτερο από το δικό σας για μικρότερη συνεισφορά στην οικονομία από την δική σας. Αν χρειαστεί να σας ταλαιπωρήσουμε γι' αυτό  ακόμα περισσότερο κι από το συνηθισμένο, τόσο το χειρότερο για σας. 

Πρωτοδημοσιεύτηκε στην σελίδα μου του FB στις 4/2/2011

Μείωση βασικού μισθού: Αχρείαστη, απεχθής και αναπόφευκτη

Εξαιρετικό άρθρο του Φώτη Γεωργελέ στo ιστολόγιο Athens Voice, εξηγεί γιατί η μείωση του κατώτατου μισθού είναι αχρείαστη οικονομικά, απεχθής κοινωνικά αλλά αναπόφευκτη πολιτικά. Το παραθέτω ολόκληρο χωρίς άλλα σχόλια.

________________________________

Εγώ δέχομαι αυτό που λέει η τρόικα, ότι με την παραγωγικότητα που έχουμε οι μισθοί μας είναι υψηλοί. Αλλά διαφωνώ τελείως με την προοπτική να μειωθούν. Αλλά το βλέπω αναπόφευκτο. Είμαι σχιζοφρενής;

Βεβαίως είμαι, αφού ζω σε μια σχιζοφρενική χώρα που αποκρύπτει μονίμως τα προβλήματα και στήνει συνεχώς παραπλανητικές σκιαμαχίες για να το επιτύχει. Παράγουμε τίποτα περισσότερο, τίποτα καλύτερο από τη δεκαετία του ’80 που οι μισθοί ήταν 200 ευρώ; Μάλλον λιγότερα. Αλλά οι μισθοί δεν αυξήθηκαν γιατί οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα ήταν ηρωικοί αγωνιστές που ήξεραν να διεκδικούν, ούτε γιατί οι εργοδότες ήταν φιλεύσπλαχνοι κύριοι. Αν είναι υψηλοί οι μισθοί (σιγά τους μισθούς), οφείλεται στο ότι είναι μέρος της γενικότερης φούσκας της ελληνικής οικονομίας.

Ας υποθέσουμε ότι ένας καλός άνθρωπος θέλει να βάζει 5.000 ευρώ διαφήμιση στην ATHENS VOICE. Για να το κάνει, θα του κοστίσει 7.200 μαζί με τον ΦΠΑ και το αγγελιόσημο. Αν τώρα η εφημερίδα θέλει να δώσει αυτές τις 5.000 αμοιβή σε έναν εργαζόμενο, αυτός μετά την εφορία και τις υπέρογκες ασφαλιστικές κρατήσεις, θα πάρει περίπου 2.500 στο χέρι. Ήδη αυτή η απλή οικονομική πράξη που από το ένα χέρι στο άλλο καταλήγει το 1/3 του ποσού και το υπόλοιπο πηγαίνει στο κράτος, είναι προβληματική. Είναι όμως αυτό η αλήθεια; Όχι βέβαια, γιατί στο τέλος και η επιχείρηση και ο εργαζόμενος θα πληρώσουν εφορία, έκτακτες εισφορές, ειδικές εισφορές, τέλη επιτηδεύματος, εισφορά αλληλεγγύης, ειδικό τέλος ακινήτων και ό,τι άλλο έχει προστεθεί στα 2 αυτά χρόνια.

"Πώς ο Καναδάς δεν έγινε Ελλάδα!"

Εξαιρετικό άρθρο του Τάκη Μίχα με αυτό τον τίτλο, δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο protagon.gr.

To αναδημοσιεύω με έμφαση με τονισμένα γράμματα (τα λοξά είναι του  πρωτότυπου) στα σημεία που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους φορολογούμενους, με ένα μόνο σχόλιο: Σκεφτείτε για μια στιγμή, πώς ήταν η αντίστοιχη πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου; Καμία σχέση!

"

Το 1995 ο Καναδάς αντιμετώπιζε μια πολύ σοβαρή δημοσιονομική κρίση που προμήνυε «ελληνικές εξελίξεις». Το δημόσιο χρέος είχε φτάσει το 78%, το δημοσιονομικό έλλειμμα κυμαινόταν στο 6% και οι κρατικές δαπάνες είχαν φτάσει στο 53% του ΑΕΠ. Επιπλέον το 30% των εσόδων διατίθεντο για την εξυπηρέτηση του χρέους και τα επιτόκια είχε σκαρφαλώσει σε απαγορευτικά  ύψη. Τα κρατικά ομόλογα του Καναδά ήσαν μόνο για «φτύσιμο». Κατά κάποιο τρόπο η ιστορία του Καναδά θύμιζε την Ελλάδα. Η «αμαρτωλή περίοδος» και εκεί ήταν η δεκαετία του '80. Το δημοσιονομικό έλλειμμα διπλασιάσθηκε μεταξύ του 1980 και του 1990 ενώ το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ έφτασε το 1993-94 το 78%  από 29% που ήταν το 1980.

Ήταν χαρακτηριστικό της κατάστασης που αντιμετώπιζε ο Καναδάς ότι η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα των ΗΠΑ η Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο στο οποίο ο Καναδάς αποκαλείτο «ένα τιμημένο μέλος του Τρίτου Κόσμου».

Ευτυχώς όμως η χώρα βρέθηκε να έχει στο τιμόνι δυο σπονδυλωμένους πολιτικούς.

Τελικά είναι υπεράριθμοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι;

Βρέθηκα μπροστά σε μια από τις καλύτερες αναλύσεις του "μεγέθους" του Ελληνικού δημοσίου, σε σχέση με άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, που έχω συναντήσει. Η σχετική δημόσια συζήτηση είναι πολύ σημαντική στις μέρες μας, όπου κρίσιμες αποφάσεις χρειάζεται να ληφθούν υπό μεγάλη πίεση πόρων και χρόνου, σχετικά με τις θέσεις εργασίες στο δημόσιο, που είναι κι ένα θέμα εξαιρετικά έως υπερβολικά ευαίσθητο στην Ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς αυτά που ακούγονται σχετικά είναι πολύ αντιφατικά και δημιουργούν μεγάλη σύγχιση στο κοινό.

Στην σύγχιση αυτή συμβάλλει σημαντικά απ' όσο καταλαβαίνω, και η δυσκολία της εύρεσης συγκρίσιμων στοιχείων από διαφορετικά κράτη.

Η ανάλυση είναι η μόνη που έχω δει να αντιμετωπίζει με την προσοχή που τους αξίζει τις παραμέτρους:

1. Τι ακριβώς σημαίνει "δημόσιος υπάλληλος", ώστε να συγκρίνονται πορτοκάλια με πορτοκάλια.
2. Τι ακριβώς σημαίνει "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι".

Ειδικά το δεύτερο δεν έχω εντοπίσει να εμφανίζεται σε καμία σχετική συζήτηση. Πουθενά αλλού δεν έχω δει να αναγνωρίζεται ρητά ότι έστω και ένας δημόσιος υπάλληλος που δεν παράγει τίποτα, είναι πάρα πολλοί! Αυτό βέβαια δεν είναι άσχετο με την υποστήριξη που απλόχερα παρέχουν στο πελατειακό σύστημα τόσο οι πλείστοι των πολιτικών όσο και τα ΜΜΕ.

Το 2 λοιπόν, είναι σημαντικό να μην μας διαφεύγει ότι είναι πολυπαραγοντικό. Εξαρτάται από:

1. Το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων.
2. Τις αμοιβές τους.
3. Το έργο που παράγουν.

Οποιαδήποτε ανάλυση εστιάζει μόνο στο πλήθος (το 1), συνήθως δεν επιδιώκει να διαφωτίσει τον δημόσιο διάλογο, αλλά να διατηρήσει την ασάφεια από την οποία πολλοί επωφελούνται πάρα πολύ, και μάλιστα εις βάρος, ποιών άλλων, των φορολογούμενων!

Παρακαλώ να μην μου χρεωθεί το ύφος και η γλώσσα του άρθρου στο οποίο αναφέρομαι, τα οποία δεν ταιριάζουν... ακριβώς με το στυλ του ιστολογίου...

Εκθέτω στην κρίση των αναγνωστών (αλλά και του συγγραφέα) την δική μου σύνοψη της ουσίας του άρθρου:

1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, με την ευρεία έννοια, είναι λίγο περισσότεροι από ένα εκατομύριο.
2. Αυτό σημαίνει ότι αποτελούν περίπου 20% της εργατικής δύναμης.
3. Το ποσοστό στο 2 είναι σχετικά μεγάλο. Είναι αισθητά μεγαλύτερο από της Γερμανίας (13,6%) και πολύ κοντά στης Δανίας.
4. Τα ποσοστά σε σχέση με τους εργαζόμενους (αν δεν μετριούνται δηλαδή οι άνεργοι), που είναι και πιο σημαντικά όσον αφορά την βιωσιμότητα και την σκοπιμότητα του αριθμού των ΔΥ, είναι 22,4% για την Ελλάδα, 14% για την Γερμανία, διαφορά πάρα πολύ μεγάλη.
5. Ακόμα και έναντι της Δανίας που έχει συγκρίσιμα ποσοστά με τα Ελληνικά, ο Ελληνικός δημόσιος τομέας είναι πολύ μεγάλος γιατί η παραγωγή του δεν συγκρίνεται με εκείνην στην Δανία.

Το άρθρο δεν αναφέρεται δυστυχώς στους μισθούς, συμπληρώνω όμως ότι οι μισθοί στο δημόσιο μέχρι πριν την κρίση ήταν κατά μέσο όρο 50% μεγαλύτεροι εκείνων του ιδιωτικού τομέα για συγκρίσιμα προσόντα, και στις ΔΕΚΟ διπλάσιοι!

Κλείνοντας θα ήθελα να ρωτήσω εκείνους που βρίσκουν ότι το κράτος στην Ελλάδα είναι μικρό, ή έστω και κανονικό:

Πιστεύετε ότι υπάρχουν διορισμένοι στο δημόσιο δεκάδες χιλιάδες αργόμισθων πολιτικών πελατών, ή όχι;

Αν ναι, το κράτος είναι μεγάλο, ακόμα κι αν έχει, συνολικά, πολύ λιγότερους υπαλλήλους από οποιοδήποτε άλλο. Αν όχι, ..., τι να πω, ..., όχι μόνο ζούμε σε διαφορετικά σύμπαντα, αλλά και... ζηλεύω πολύ το δικό σας!

Εργασιακή εφεδρεία και όργιο παραβατικότητας

Εξαιρετικό άρθρο του Διονύση Γουσέτη στην Καθημερινή, με θέμα το υπερβολικό μέγεθος του κράτους, αλλά και τον επικίνδυνο παραλογισμό με τον οποίο οι συντεχνίες επιμένουν να διατηρήσουν αθέμιτα προνόμια, ακόμα και προ της χρεωκοπίας που με βεβαιότητα θα τους στερήσει, όχι μόνο τα προνόμια, αλλά και τα στοιχειώδη.

Ο νόμος είναι νόμος!

Διαβάζω ότι αντί για καταλόγους με ονόματα υπεράριθμων υπαλλήλων για να μπουν σε Εργασιακή Εφεδρεία, δεκάδες διοικήσεις ΔΕΚΟ απέστειλαν επιστολές που αντίθετα αναφέρουν τις ελλείψεις τους σε προσωπικό. Παράξενο; Απροσδόκητο; Κάθε άλλο!

Το παράξενο είναι ότι δεν έκαναν το ίδιο όλες (κάποιες προς το παρόν παίζουν "κατενάτσιο" ζητώντας διευκρινίσεις, παράταση, κλπ.). Όχι μόνο λόγω των τρομακτικών πιέσεων που προφανώς δέχονται από τους μισθωτούς τους και τα συνδικάτα τους, αλλά και λόγω του νόμου του Parkinson.

Σε μελέτες που έκανε ο Cyril Northcote Parkinson στα μέσα του 20ου αιώνα στην γραφειοκρατία του Βρετανικού Ναυτικού, ανακάλυψε τον περίφημο νόμο του (που είναι άσχετος με την αρρώστια του Parkinson) ότι "η γραφειοκρατία επεκτείνεται συνεχώς, και με ρυθμό ανεξάρτητο με το έργο που έχει να παράξει"! Απέδωσε την αύξηση αυτή σε δύο αίτια:

1) Κάθε γραφειοκράτης θέλει να πολλαπλασιάζει τους υφιστάμενούς του.

2) Οι γραφειοκράτες παράγουν έργο ο ένας για τον άλλον που είναι άχρηστο για την κοινωνία αλλά αυξάνει όσο αυξάνονται οι ίδιοι.

Συγκεκριμένα παρατήρησε ο Parkinson, και μετά διατύπωσε με μαθηματικό τύπο, ότι η γραφειοκρατία η σχετική με τις αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας, αυξανόταν σε πληθυσμό την ίδια εποχή που οι ίδιες οι αποικίες υπό την ευθύνη της μειώνονταν σε αριθμό!

Την πίεση των συνδικαλιστών, το πελατειακό κράτος και την έκταση της έλλειψης ελέγχου από την ελληνική δημόσια διοίκηση, ούτε καν τις έλαβε υπ' όψιν του...

Ο νόμος λοιπόν είναι νόμος για τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ! Αλλά ποιός νόμος; Όχι κάποιος νόμος της Ελληνικής Πολιτείας, που ψηφίστηκε από την Βουλή και τηρείται από τους λειτουργούς της. Όχι οποιοσδήποτε νόμος που προσπαθεί να εξορθολογήσει το μέγεθος του δημοσίου εις όφελος της οικονομίας και, μεσοπρόθεσμα, όλης της κοινωνίας, αλλά ο νόμος του Parkinson που προβλέπει επακριβώς πώς κάθε γραφειοκρατία φροντίζει να απομυζά τους φορολογούμενους όλο και περισσότερο._

Τελικά μειώνεται ή αυξάνεται το κράτος;

Διαβάζω σε ανακοίνωση της ΝΔ αναλυτικό κατάλογο για 26 νέες κρατικές δομές που δημιουργήθηκαν από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι τον Ιούνιο του 2011.

Δυστυχώς στα στοιχεία που παραθέτει η ΝΔ δεν διευκρινίζεται αν οι νέες αυτές δομές στελεχώθηκαν με πρόσθετες προσλήψεις ή από προϋπάρχον προσωπικό του δημόσιου τομέα. 

Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό η κυβέρνηση να διευκρινίσει πώς η δημιουργία πληθώρας καινούριων υπηρεσιών είναι συμβατή με την κρίσιμη προσπάθειά της για μείωση της γραφειοκρατίας και του μεγέθους του κράτους. Επίσης ποιά είναι σχετική οικονομική επιβάρυνση για τους φορολογούμενους.

Μην ξεχνάμε ότι σε εποχές μείωσης μισθών του δημοσίου και σκληρών, υποτίθεται, οικονομιών σε κάθε επίπεδο, οι πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου του πρώτου εξαμήνου 2011 ξεπερνούν εκείνες του 2010!

Και ότι οι αντίστοιχες πολυεξαγγελθείσες διαδικασίες συγχωνεύσεων προχωρούν με βήμα σημειωτόν, και έχουν αποδώσει μέχρι τώρα αμελητέα εξοικονόμηση για τους φορολογούμενους.

Χρειάζονται επειγόντως πειστικές εξηγήσεις από την κυβέρνηση. Περισσότερο όμως κι από εξηγήσεις χρειάζονται δράσεις με αποτελέσματα._

Περί Εργασιακής Εφεδρείας

Περίληψη: Εξετάζονται τα πλεονεκτήματα της Εργασιακής Εφεδρείας που αναφέρονται σε ανακοίνωση της ΝΔ, υπό το πρίσμα των δικαιωμάτων των φορολογούμενων. Η Εργασιακή Εφεδρεία, αν και προωθείται ως μέτρο ελάφρυνσης των φορολογούμενων, είναι μέτρο επιβάρυνσής τους έναντι της εναλλακτικής των απολύσεων, της τάξης των €2 δισ. τον χρόνο για τρία χρόνια και των €5 δισ. τον χρόνο μετά τα τρία χρόνια. Η ανακοίνωση περιλαμβάνει εννέα σημεία που αναφέρονται ως 'πλεονεκτήματα' της ΕρΕφ. Το πρόβλημα είναι πως, αν και περιλαμβάνονται σε έναν ενιαίο κατάλογο, δεν συνιστούν όλα πλεονεκτήματα έναντι της ίδιας εναλλακτικής. Προσεκτικότερη παρατήρηση αποκαλύπτει ότι τα εννέα σημεία μπορούν να εξεταστούν καλύτερα αν χωριστούν στις εξής ομάδες:

1. Σημεία που συνιστούν πλεονεκτήματα έναντι της τρέχουσας κατάστασης (τρία τον αριθμό)
2. Σημεία που συνιστούν πλεονεκτήματα έναντι των απολύσεων (πέντε τον αριθμό)
3. Σημεία που δεν συνιστούν καν πλεονεκτήματα (ένα)

Στην πρώτη ομάδα, όλα τα σημεία συνιστούν μειονεκτήματα έναντι των απολύσεων.
Στην δεύτερη ομάδα, όλα τα σημεία συνιστούν πλεονεκτήματα έναντι όλων των απολύσεων, όχι ειδικά έναντι απολύσεων από το δημόσιο.

Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι η Εργασιακή Εφεδρεία, η οποία συνιστά μέτρο προστασίας από την ανεργία των μισθωτών του δημοσίου ειδικά, δεν υποστηρίζεται από κανένα από τα σημεία της ανακοίνωσης! Η Εργασιακή Εφεδρεία αναδεικνύεται από τα ίδια τα σημεία που κατά την ΝΔ την υποστηρίζουν, σε μέτρο αναποτελεσματικότερο των απολύσεων από το δημόσιο, και κοινωνικά άδικο έναντι των ανέργων που προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα, επομένως μέτρο που παραβιάζει το δικαίωμα των φορολογούμενων σε ανταποδοτική και δίκαιη φορολογία.

Τα σημεία που επικαλείται η ανακοίνωση, αν κάποιος συμφωνεί ότι συνιστούν πλεονεκτήματα, στην πραγματικότητα υποστηρίζουν την πολιτiκή των απολύσεων από  το δημόσιο με ταυτόχρονα μέτρα στήριξης όλων των ανέργων ομοιόμορφα, ανεξαρτήτως προέλευσης.
____________________________________________________________