Θέσεις Ανεργίας

Ανεργία είναι να μην έχω δουλειά. Υπάρχει τίποτα που να χρειάζεται να διευκρινιστεί σχετικά; Υπάρχει.

Γιατί δουλειά, στο πλαίσιο αυτό, έχει δύο διαφορετικές έννοιες. Σημαίνει την θέση, αλλά και το έργο. Σημαίνει το μισθό, αλλά και τη συμμετοχή στην παραγωγή κοινωνικού πλούτου. Κανονικά τα δύο πάνε μαζί. Αλλά όχι πάντα.

Συμβαίνει να έχω δουλειά και ταυτόχρονα να μην πληρώνομαι. Λέγεται απλήρωτη εργασία, και στις μέρες μας είναι πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Συμβαίνει επίσης να πληρώνομαι αλλά να μην συμμετέχω στην παραγωγή. Λέγεται αργομισθία και είναι επίσης πολύ διαδεδομένη, κυρίως στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Τα παραπάνω μπορούν να φωτίσουν από διαφορετική οπτική το θέμα των μειώσεων των θέσεων εργασίας του δημοσίου. Γιατί όταν προτείνεται μείωση των θέσεων εργασίας στο δημόσιο, η αντίρρηση που ακούγεται συχνότερα κι εντονότερα, δεν είναι "μα η κοινωνία θα απολέσει την σχετική παραγωγή και θα μειωθεί ο πλούτος της". Είναι "ο δημόσιος υπάλληλος θα απολέσει την σχετική θέση, επομένως τον σχετικό μισθό, και τι θα κάνει που θα βρεθεί σε απόγνωση;".

Από πλευράς συνεισφοράς στην παραγωγή επομένως, αυτοί που έχουν αυτές τις θέσεις είναι άνεργοι. Άνεργοι όμως με πλήρη δικαιώματα εργαζομένου. Άνεργοι με μισθό, επιδόματα, αυξήσεις, ασφάλεια υγείας, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, συμμετοχή στον συνδικαλισμό κλπ. Άνεργοι με θέση. Γι΄ αυτές τις θέσεις η κατάλληλη ορολογία δεν είναι "θέσεις εργασίας" αλλά "θέσεις ανεργίας".

Δεν χρειάζεται βέβαια και μεγάλη φιλοσοφία ότι οι άνεργοι με Θέση Ανεργίας είναι σε καλύτερη μοίρα από τους άλλους, τους χωρίς. Αρκεί να αναφερθεί ότι οι άνεργοι χωρίς Θέση Ανεργίας παίρνουν ένα μικρό βοήθημα για 8 μήνες κατά μέσο όρο, και για 12 μήνες κατ΄ ανώτατο. Η διάκριση είναι τόσο ακραία, που δικαιολογεί την έκφραση "παιδιά ενός κατώτερου θεού" για τους ανέργους χωρίς Θέση Ανεργίας.

Των ανέργων χωρίς Θέση Ανεργίας ο αριθμός υπολογίζεται ότι είναι πάνω από 1,3 εκατ. Ο αριθμός των ανέργων με Θέση Ανεργίας υπολογίζεται δυσκολότερα, είναι όμως αναμφίβολο ότι πρόκειται για πολλές δεκάδες χιλιάδες αν όχι και εκατοντάδες χιλιάδες.

Το κρίσιμο πολιτικό ερωτήμα που τίθεται επομένως είναι πόσες Θέσεις Ανεργίας θέλουμε ως κοινωνία να συντηρούμε με την φορολογία, και πώς θα τις κατανείμουμε;

Η πρώτη απάντηση που έρχεται βέβαια στο μυαλό όλων είναι: "Να έχουν όλοι αυτό το προνόμιο". Έχει το πλεονέκτημα ότι λύνει πλήρως το σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας. Σημαίνει στην πράξη καμμία απόλυση από το ευρύτερο δημόσιο, αλλά και επιδόματα ανεργίας που θα ήταν ισοδύναμα με μισθό και πλήρη εργασιακά δικαιώματα για όλους τους ανέργους του ιδιωτικού τομέα.

Όλοι θα το θέλαμε αλλά κανείς δεν το προτείνει, γιατί έχει βέβαια απαγορευτικό οικονομικό κόστος, τόσο, που ούτε υγιείς και πλούσιες οικονομίες δεν μπορούν να το αντέξουν, πόσο μάλλον η χρεωκοπημένη Ελληνική. Απόδειξη ότι και οι πιο λαϊκίστικες πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν φτάσει να προτείνουν κάτι περισσότερο από την πρόσληψη 100.000 στο δημόσιο, που είναι κάποιου τύπου "ισοδύναμο". Κι αυτή η ακραία πρόταση ακόμα, και πάλι δεν εξασφαλίζει Θέση Ανεργίας στους συντριπτικά περισσότερους ανέργους. Έχει δε εν τω μεταξύ ανακληθεί από τους προτείνοντες, και καλώς, δεδομένου ότι βρίσκεται τελείως εκτός οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας, για να μην αναφερθούμε στις συμβατικές της υποχρεώσεις με τους δανειστές της.

Αφού λοιπόν δεν μπορούμε να συντηρήσουμε Θέσεις Ανεργίας για όλους τους ανέργους, χρειάζεται να επιλέξουμε "σε ποιούς". Η τρέχουσα επιλογή του πολιτικού συστήματος είναι: "Σε όλους τους μόνιμους του ευρύτερου δημοσίου και μόνο σ΄ αυτούς".

Είναι αυτή μια πολιτική που δικαιολογείται οικονομικά; Κάθε άλλο! Γιατί η συντήρηση των Θέσεων Ανεργίας, λόγω της υπερφορολόγησης των επιχειρήσεων αλλά και των πιο παραγωγικών πολιτών, μειώνει θέσεις που συνεισφέρουν στην παραγωγή (θέσεις εργασίας). Μειώνεται ως αποτέλεσμα ο συνολικός κοινωνικός πλούτος. Σε εποχή μάλιστα που χρειάζεται να αυξάνεται με κάθε μέσο.

Είναι τουλάχιστον πολιτική που δικαιολογείται κοινωνικά; Κάθε άλλο! Αυτός που χρεοκόπησε στην Ελλάδα δεν είναι ο ιδιωτικός τομέας, όσα στραβά κι αν έχει. Χρεοκόπησε το κράτος με ευθύνη του πολιτικού συστήματος που το αποτελούμε όλοι, πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί, ΜΜΕ, κοινωνικοί φορείς, και πολίτες.

Είναι ακραία κοινωνικά άδικο οι λειτουργοί του δημοσίου να επωμίζονται το ελάχιστο βάρος αυτής της χρεοκοπίας, την στιγμή που είναι το "δικό τους μαγαζί" που χρεοκοπεί, επομένως έχουν αμεσότερη και μεγαλύτερη συμμετοχή σ΄ αυτή την αποτυχία.

Και πέρα όμως από την ευθύνη τους, μέχρι την οικονομική κατάρρευση του κράτους είχαν μεγαλύτερο μερίδιο στις απολαβές της εποχής των "παχέων αγελάδων". Για ίδια προσόντα, ο μισθός στο ευρύτερο δημόσιο ήταν κατά μέσο όρο από 1,5 μέχρι και πάνω από 2 φορές μεγαλύτερος, για πολλά χρόνια πριν την κρίση, και συνεχίζει να είναι. Η δε αντίστοιχη εργασία, κατά μέσο όρο και πάλι, πολύ λιγότερο απαιτητική και, μέχρι σήμερα, απολύτως ασφαλής.

Η πολιτική αυτή επιλογή είναι λοιπόν τελείως λανθασμένη. Ακραία αναποτελεσματική οικονομικά και ακραία άδικη κοινωνικά. Η ακριβώς αντίθετη απ΄ αυτή που χρειάζεται και δικαιολογείται. Είναι απαραίτητο ν΄ αλλάξει άμεσα και δραματικά.

Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε επειγόντως ως κοινωνία είναι ν΄ αποφασίσουμε ότι θα στηρίξουμε τους ανέργους όσο καλύτερα μπορούμε, εντός των δυνατοτήτων της οικονομίας. Με κοινωνική αλληλεγγύη, δηλαδή με προτεραιότητα στους πιο αδύναμους οικονομικά. Να υπολογίσουμε πόσο μέρος του πλούτου που παράγουμε είμαστε σε θέση να διαθέτουμε ως κοινωνικό βοήθημα. Και να το παρέχουμε με διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή ισότιμα σε όλους. Σε όλους όμως. Που σημαίνει, μετά την κατάργηση των προνομιακών Θέσεων Ανεργίας.

* Δημοσιεύτηκε στο Capital.gr

Τελικά είναι υπεράριθμοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι;

Βρέθηκα μπροστά σε μια από τις καλύτερες αναλύσεις του "μεγέθους" του Ελληνικού δημοσίου, σε σχέση με άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, που έχω συναντήσει. Η σχετική δημόσια συζήτηση είναι πολύ σημαντική στις μέρες μας, όπου κρίσιμες αποφάσεις χρειάζεται να ληφθούν υπό μεγάλη πίεση πόρων και χρόνου, σχετικά με τις θέσεις εργασίες στο δημόσιο, που είναι κι ένα θέμα εξαιρετικά έως υπερβολικά ευαίσθητο στην Ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς αυτά που ακούγονται σχετικά είναι πολύ αντιφατικά και δημιουργούν μεγάλη σύγχιση στο κοινό.

Στην σύγχιση αυτή συμβάλλει σημαντικά απ' όσο καταλαβαίνω, και η δυσκολία της εύρεσης συγκρίσιμων στοιχείων από διαφορετικά κράτη.

Η ανάλυση είναι η μόνη που έχω δει να αντιμετωπίζει με την προσοχή που τους αξίζει τις παραμέτρους:

1. Τι ακριβώς σημαίνει "δημόσιος υπάλληλος", ώστε να συγκρίνονται πορτοκάλια με πορτοκάλια.
2. Τι ακριβώς σημαίνει "πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι".

Ειδικά το δεύτερο δεν έχω εντοπίσει να εμφανίζεται σε καμία σχετική συζήτηση. Πουθενά αλλού δεν έχω δει να αναγνωρίζεται ρητά ότι έστω και ένας δημόσιος υπάλληλος που δεν παράγει τίποτα, είναι πάρα πολλοί! Αυτό βέβαια δεν είναι άσχετο με την υποστήριξη που απλόχερα παρέχουν στο πελατειακό σύστημα τόσο οι πλείστοι των πολιτικών όσο και τα ΜΜΕ.

Το 2 λοιπόν, είναι σημαντικό να μην μας διαφεύγει ότι είναι πολυπαραγοντικό. Εξαρτάται από:

1. Το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων.
2. Τις αμοιβές τους.
3. Το έργο που παράγουν.

Οποιαδήποτε ανάλυση εστιάζει μόνο στο πλήθος (το 1), συνήθως δεν επιδιώκει να διαφωτίσει τον δημόσιο διάλογο, αλλά να διατηρήσει την ασάφεια από την οποία πολλοί επωφελούνται πάρα πολύ, και μάλιστα εις βάρος, ποιών άλλων, των φορολογούμενων!

Παρακαλώ να μην μου χρεωθεί το ύφος και η γλώσσα του άρθρου στο οποίο αναφέρομαι, τα οποία δεν ταιριάζουν... ακριβώς με το στυλ του ιστολογίου...

Εκθέτω στην κρίση των αναγνωστών (αλλά και του συγγραφέα) την δική μου σύνοψη της ουσίας του άρθρου:

1. Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, με την ευρεία έννοια, είναι λίγο περισσότεροι από ένα εκατομύριο.
2. Αυτό σημαίνει ότι αποτελούν περίπου 20% της εργατικής δύναμης.
3. Το ποσοστό στο 2 είναι σχετικά μεγάλο. Είναι αισθητά μεγαλύτερο από της Γερμανίας (13,6%) και πολύ κοντά στης Δανίας.
4. Τα ποσοστά σε σχέση με τους εργαζόμενους (αν δεν μετριούνται δηλαδή οι άνεργοι), που είναι και πιο σημαντικά όσον αφορά την βιωσιμότητα και την σκοπιμότητα του αριθμού των ΔΥ, είναι 22,4% για την Ελλάδα, 14% για την Γερμανία, διαφορά πάρα πολύ μεγάλη.
5. Ακόμα και έναντι της Δανίας που έχει συγκρίσιμα ποσοστά με τα Ελληνικά, ο Ελληνικός δημόσιος τομέας είναι πολύ μεγάλος γιατί η παραγωγή του δεν συγκρίνεται με εκείνην στην Δανία.

Το άρθρο δεν αναφέρεται δυστυχώς στους μισθούς, συμπληρώνω όμως ότι οι μισθοί στο δημόσιο μέχρι πριν την κρίση ήταν κατά μέσο όρο 50% μεγαλύτεροι εκείνων του ιδιωτικού τομέα για συγκρίσιμα προσόντα, και στις ΔΕΚΟ διπλάσιοι!

Κλείνοντας θα ήθελα να ρωτήσω εκείνους που βρίσκουν ότι το κράτος στην Ελλάδα είναι μικρό, ή έστω και κανονικό:

Πιστεύετε ότι υπάρχουν διορισμένοι στο δημόσιο δεκάδες χιλιάδες αργόμισθων πολιτικών πελατών, ή όχι;

Αν ναι, το κράτος είναι μεγάλο, ακόμα κι αν έχει, συνολικά, πολύ λιγότερους υπαλλήλους από οποιοδήποτε άλλο. Αν όχι, ..., τι να πω, ..., όχι μόνο ζούμε σε διαφορετικά σύμπαντα, αλλά και... ζηλεύω πολύ το δικό σας!

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων στην ανταγωνιστικότητα

Ανταγωνιστικότητα είναι από τα κύρια ζητούμενα της πολιτικής αυτής της εποχής, για να ξεπεραστεί η βαθειά οικονομική κρίση της χώρας. Οι εξελίξεις στον τομέα αυτό καθορίζουν με κρίσιμο τρόπο την επιβάρυνση των φορολογούμενων, για την έξοδο από την κρίση.

Ο οργανισμός World Economic Forum, δημοσίευσε πριν λίγες βδομάδες την παγκόσμια κατάταξη ανταγωνιστικότητας για το έτος 2011-2012, δηλαδή τα αποτελέσματα των σχετικών διεθνών εξετάσεων.

Η Ελλάδα έπεσε 7 θέσεις, από την 83η στην 90η, σε σύνολο 142 χωρών. Ενδεικτικά η FYROM είναι στην 79η, η Αλβανία στην 78η, η Τουρκία στην 59η, η Κύπρος στην 47η, η Πορτογαλία στην 45η, η Ιρλανδία στην 29η. 

Τα σύντομα σχόλια της έκθεσης ειδικά για την Ελλάδα (σελίδα 6), έχουν ως εξής (τονισμός δικός μου): 

"This year Greece falls another seven places in the rankings to 90th, remaining the lowest-ranked country of the European Union. In the context of the ongoing sovereign debt crisis, Greece continues to fall preciptiously in the macroeconomic environment pillar, dropping to 140th position this year. Similarly, Greece's financial markets are assessed more poorly than in the past, at 110th this year, showing paricularfly low confidence on the part of investors. The evaluation of public institutions (e.g., government efficiency, corruption, undue influence) continues to suffer and is ranked a low 89th overall. Another major area of concern is the countrly's inefficient labor market (126th), which continues to constrain Greece's ability to emerge from the crisis, demonstrating the importance of recent efforts to increase the retirement age and increase labor market flexibility. In working to overcome the present difficulties, Greece has a number of strenghts to build upon, including a reasonably well educated workforce that is adept at adopting new technologies for productivity enhancements."

Η διπλωματική γλώσσα στην οποία γράφονται πάντα αυτές οι εκθέσεις, εκτιμώ ότι ανάμεσα στις γραμμές, δίνει εμμέσως πλην σαφώς αφειδώς "τα εύσημα" στις προσπάθειες της κυβέρνησης σε όλα τα μέτωπα. Πιθανότατα υπάρχει διαφορετική ανάγνωση, σύμφωνα όμως με την δική μου, οι προσπάθειες του κ. Ρέππα όσον αφορά το άνοιγμα των επαγγελμάτων, και της κας Κατσέλη με τις περίφημες "κόκκινες γραμμές" της για τις συλλογικές συμβάσεις, φωτογραφίζονται ειδικά, και απολαμβάνουν ειδικής "ευφήμου μνείας".

Ανεξάρτητα από τις λεπτομέρειες της ανάγνωσης, μετεξεταστέοι μείναμε, αυτό είναι σίγουρο. Εντατικά ιδιαίτερα υπάρχει κάποιος να μας κάνει;

Πρωτογενές Έλλειμμα €33 εκατομύρια κάθε μέρα

Γίνεται μεγάλη συζήτηση για το Ελληνικό χρέος. Η σημερινή ευρωπαϊκή διάσκεψη ενέτεινε την τάση αυτή, δεδομένου ότι οι συζητήσεις αλλά και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, αφορούν ακριβώς σ' αυτό.

Το δημόσιο χρέος είναι βέβαια δυσθεώρητου ύψους, και πολύ δυσεπίλυτο πρόβλημα, ακόμα και μετά τις σημερινές αποφάσεις που το βελτιώνουν αισθητά (πόσο ακριβώς δεν μας είπαν ακόμα).

Δυστυχώς υπάρχει άλλο σημαντικότερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αυτό του Πρωτογενούς Ελλείμματος. Πρωτογενές Έλλειμμα = Έσοδα - Έξοδα, χωρίς στα έξοδα να συνυπολογίζεται η εξυπηρέτηση του χρέους, επομένως όσο θα ήταν το Έλλειμμα αν μας χάριζαν ολόκληρο το χρέος. Δείχνει δηλαδή πόσα παραπάνω ξοδεύει το κράτος απ' αυτά που εισπράττει, ακόμα κι αν το χρέος ήταν μηδέν! Όσο υπάρχει πρωτογενές έλλειμμα, το χρέος αυξάνεται κάθε χρόνο, όχι μόνο κατά τους τόκους, αλλά και κατά το πρωτογενές έλλειμμα επιπλέον. Για να μειώνεται το δημόσιο χρέος, χρειάζεται πρωτογενές πλεόνασμα μεγαλύτερο από το ποσό των τόκων του χρέους, ώστε να αποπληρώνεται έστω και μικρό κομμάτι από το κεφάλαιο.

Το πρωτογενές έλλειμμα είναι ένα θέμα που εμείς οι Έλληνες χρειάζεται απαραίτητα, και μόνο εμείς μπορούμε, να λύσουμε με συνδυασμό αυξήσεων των δημοσίων εσόδων και μειώσεων των δημοσίων δαπανών. Ο υπολογισμός του με βάση τον προϋπολογισμό του 2011, που ετοιμάστηκε με μεγάλη επιμέλεια από την Δάφνη Μανουσάκη, φαίνεται  στις παρακάτω εικόνες:

Δυστυχώς με τα μέχρι τώρα στοιχεία της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, η τάση του πρωτογενούς ελλείμματος είναι αυξητική γιατί και τα έσοδα είναι μειωμένα και οι πρωτογενείς δαπάνες αυξημένες έναντι των προβλέψεων του προϋπολογισμού που εμφανίζονται παραπάνω.

Το πρωτογενές έλλειμμα χρηματοδοτείται υπό κανονικές συνθήκες, όπως και το σύνολο του ελλείμματος, από πρόσθετο δανεισμό. Αν δεν βρίσκονται καινούρια δανεικά, το πρωτογενές έλλειμμα μηδενίζεται αυτόματα την ίδια στιγμή, ακόμα κι αν το χρέος διαγραφεί ολόκληρο ταυτόχρονα! Αυτό γιατί το δημόσιο απλούστατα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Είναι νομίζω ευνόητη η κοινωνική αναταραχή και τα φοβερά προβλήματα που συνεπάγεται ένας τέτοιος ακαριαίος και χαοτικός μηδενισμός του πρωτογενούς ελλείμματος. Αυτός είναι ακριβώς και ο λόγος που χρειάζεται να το έχουμε όλοι οι Έλληνες στο μυαλό μας συνεχώς. Και αυτό ακριβώς είναι που κινδυνεύουμε να συμβεί αν δεν 'πάρουμε την επόμενη δόση μας' από την Τριμερή.


Το ύψος του πρωτογενούς ελλείμματος αυτή την στιγμή είναι γύρω στα €12 δισ. τον χρόνο. Πρόκειται για αριθμό εξωφρενικό. Ισοδυναμεί, με στοιχεία του 2008 (σελ. 8), με τους μισθούς περίπου 300.000 υπαλλήλων ΔΕΚΟ ή περίπου 424.000 μισθωτών του δημοσίου, ή περίπου 600.000 αντίστοιχων μισθωτών του ιδιωτικού τομέα! Είναι περίπου €33 εκατομύρια την ημέρα, πάνω από €1 εκατομύριο την ώρα! Αν προσπαθούσατε να το παρακολουθήσετε μετρώντας φωναχτά, είναι απολύτως αδύνατον. Θα έπρεπε να μπορείτε να μετρήσετε κάθε δευτερόλεπτο μέχρι το 380. Σημειώστε δε ότι δεν μειώθηκε από τις συμφωνίες που μόλις ανακοινώθηκαν, ούτε κατά ένα λεπτό! Οι συμφωνίες μείωσαν το χρέος, αλλά και το συνολικό έλλειμμα, επομένως είναι πολύ θετικές. Το πρωτογενές έλλειμμα όμως το αφήνουν ανέγγιχτο και είναι ένα πρόβλημα που χρειάζεται να λύσουμε μόνοι μας.

Ο λόγος των δανειακών συμβάσεων που τόσο δίκαια έχουν προκαλέσει τόσο μεγάλη αναστάτωση και συζητήσεις, του Μνημονίου πέρισυ και του Μεσοπρόθεσμου πρόσφατα, είναι ακριβώς ότι το Ελληνικό δημόσιο βρέθηκε σε αδυναμία να δανείζεται. Οι εταίροι (η Τριμερής ή Τρόικα) ήθελαν να αποφύγουν Ελληνική χρεοκοπία για τους δικούς τους λόγους, κυρίως για να αποφύγουν σοβαρούς κλυδωνισμούς στην Ευρωζώνη και στην παγκόσμια οικονομία. Η Ελληνική κυβέρνηση κι εκείνη ήθελε να αποφύγει την χρεοκοπία, κυρίως για να μην χρειαστεί να μηδενιστεί το πρωτογενές έλλειμμα ακαριαία, αλλά σταδιακά και ορθολογικά, ώστε οι αρνητικές κοινωνικές συνέπειες να είναι καλύτερα ελεγχόμενες.

Ακούγονται πολλές φωνές για διαγραφή του χρέους. Εκείνοι που το προτείνουν δεν έχουν εξηγήσει καθόλου πειστικά μέχρι τώρα, πώς θα διαχειρίζονταν τον ακαριαίο μηδενισμό του πρωτογενούς ελλείμματος.

Από την σκοπιά των δικαιωμάτων των φορολογούμενων, ο μηδενισμός αυτός θα ήταν μάλλον θετικός, γιατί αυξήσεις στην φορολογία χρειάζονται πάντα χρόνο για να αποδώσουν, επομένως ο ακαριαίος μηδενισμός του πρωτογενούς ελλείμματος μπορεί να επιτευχθεί σχεδόν αποκλειστικά με μείωση δαπανών (ελεγχόμενες ή ανεξέλεγκτες de facto), που θα ελάφραινε τους φορολογούμενους από το μελλοντικό βάρος του συνεχώς αυξανόμενου χρέους. Δεν είναι όμως λύση που την βλέπουμε θετικά, ακριβώς λόγω των πολύ έντονων αρνητικών κοινωνικών συνεπειών της.

Λοιπόν; Εσείς ποιές δαπάνες θα κόβατε για να μηδενιστεί εν μια νυκτί το πρωτογενές έλλειμμα; Χρειάζεται για κάθε μέρα του χρόνου να εξοικονομήσετε €33 εκατομύρια! 

Περί Εργασιακής Εφεδρείας

Περίληψη: Εξετάζονται τα πλεονεκτήματα της Εργασιακής Εφεδρείας που αναφέρονται σε ανακοίνωση της ΝΔ, υπό το πρίσμα των δικαιωμάτων των φορολογούμενων. Η Εργασιακή Εφεδρεία, αν και προωθείται ως μέτρο ελάφρυνσης των φορολογούμενων, είναι μέτρο επιβάρυνσής τους έναντι της εναλλακτικής των απολύσεων, της τάξης των €2 δισ. τον χρόνο για τρία χρόνια και των €5 δισ. τον χρόνο μετά τα τρία χρόνια. Η ανακοίνωση περιλαμβάνει εννέα σημεία που αναφέρονται ως 'πλεονεκτήματα' της ΕρΕφ. Το πρόβλημα είναι πως, αν και περιλαμβάνονται σε έναν ενιαίο κατάλογο, δεν συνιστούν όλα πλεονεκτήματα έναντι της ίδιας εναλλακτικής. Προσεκτικότερη παρατήρηση αποκαλύπτει ότι τα εννέα σημεία μπορούν να εξεταστούν καλύτερα αν χωριστούν στις εξής ομάδες:

1. Σημεία που συνιστούν πλεονεκτήματα έναντι της τρέχουσας κατάστασης (τρία τον αριθμό)
2. Σημεία που συνιστούν πλεονεκτήματα έναντι των απολύσεων (πέντε τον αριθμό)
3. Σημεία που δεν συνιστούν καν πλεονεκτήματα (ένα)

Στην πρώτη ομάδα, όλα τα σημεία συνιστούν μειονεκτήματα έναντι των απολύσεων.
Στην δεύτερη ομάδα, όλα τα σημεία συνιστούν πλεονεκτήματα έναντι όλων των απολύσεων, όχι ειδικά έναντι απολύσεων από το δημόσιο.

Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι η Εργασιακή Εφεδρεία, η οποία συνιστά μέτρο προστασίας από την ανεργία των μισθωτών του δημοσίου ειδικά, δεν υποστηρίζεται από κανένα από τα σημεία της ανακοίνωσης! Η Εργασιακή Εφεδρεία αναδεικνύεται από τα ίδια τα σημεία που κατά την ΝΔ την υποστηρίζουν, σε μέτρο αναποτελεσματικότερο των απολύσεων από το δημόσιο, και κοινωνικά άδικο έναντι των ανέργων που προέρχονται από τον ιδιωτικό τομέα, επομένως μέτρο που παραβιάζει το δικαίωμα των φορολογούμενων σε ανταποδοτική και δίκαιη φορολογία.

Τα σημεία που επικαλείται η ανακοίνωση, αν κάποιος συμφωνεί ότι συνιστούν πλεονεκτήματα, στην πραγματικότητα υποστηρίζουν την πολιτiκή των απολύσεων από  το δημόσιο με ταυτόχρονα μέτρα στήριξης όλων των ανέργων ομοιόμορφα, ανεξαρτήτως προέλευσης.
____________________________________________________________